Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

Τα ταξίδια του NESPA.. Η Πανελλήνια στα Βαρδούσια!

Σάββατο πρωί και αφού φορτώθηκα όλα τα συμπράγκαλα ξεκινήσαμε οδικώς για τον Αθ. Διάκο απ' όπου ξεκινούσε το μονοπάτι για το χώρο όπου θα πραγματοποιούνταν οι εκδηλώσεις της 69ης Πανελλήνιας Ορειβατικής Συνάντησης. Βέβαια μια διευκρίνιση του προέδρου, πως φέτος θα έπρεπε να κουβαλούμε συν τοις άλλοις και τα κατσαρολικά μας ήταν αρκετή ώστε να κάνουμε την πρώτη μας στάση σε ένα σούπερ μάρκετ λίγο έξω από την Καλαμάτα (για καμιά ώρα περίπου).

Ψάχνοντας βέβαια για ποτήρια στην αρχή, το μάτι μου έπεσε σε ένα σετάκι 6 ποτηριών + κανάτα με δίσκο. Κάνοντας εγώ την αρχή, έπειτα πήρε ο καθένας μας από ένα ποτήρι, οπότε στο τέλος είχε μείνει μονάχα ο δίσκος και η κανάτα!! Και αφού η ταμίας μας έστελνε έναν έναν πίσω, τελικώς αντί για ποτήρια πήραμε από ένα σέϊκερ. ΤΡΕΛΕΣ ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΤΑ ΣΕΪΚΕΡ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ!!

Οι διοργανωτές εφέτος σκεφτήκαν πονηρά. Σου λέει «NO ΠΛΑΣΤΙΚΑ, NO ΜΑΖΕΜΑ ΜΕΤΑ», οπότε κι εμείς σκεφτήκαμε πιο πονηρά, πως αντί για τα μεσσηνιακά προϊόντα που κάνουμε δώρο κάθε χρόνο, φέτος να τους δωρίσουμε ένα σετ σκούπα-φαράσι-σκουπιδοτενεκέ! Έτσι πως το πάνε.. του χρόνου θα κουβαλούμε ΚΑΙ ΤΙΣ ΨΗΣΤΑΡΙΕΣ ΜΑΣ στο βουνό!!

Μετά από μια στάση στη Ναύπακτο, αργά το μεσημεράκι μας περίμενε στον Αθ. Διάκο μια πιατέλα με λουκούμια και τσίπουρο. Τσίπουρο δε δοκίμασα αλλά τα λουκούμια τα έδωσα και κατάλαβαν!! Φυσικά Self Service... :p

Από κει προσπεράσαμε το απότομο κομμάτι της διαδρομής με το αυτοκίνητο για να πάρουμε το μονοπάτι λιγάκι πιο πάνω. Βέβαια για κακή μας τύχη το μονοπάτι παραδόξως ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑ!! Η Βάνα έκανε σαν τρελή... ενώ εγώ την τραβούσα βίντεο.. μέχρι που εγκαταστάθηκε ένα μελίσσι στο κεφάλι μου!...$#%@&

Στην αρχή νομίζαμε πως χαθήκαμε! Σημάδια δεν υπήρχαν στο μονοπάτι ούτε για δείγμα.. Βγαίνοντας στο δρόμο διαπιστώσαμε πως μαζί με τα πράγματά μας είχαμε φορτωθεί και μέρος της πλούσιας χλωρίδας της περιοχής (άγρια βάτα, τσουκνίδες κ.λ.) Εκεί καταλάβαμε γιατί οι περισσότεροι εκ των ορειβατών είχαν πάει ποδαράτοι από το δρόμο κι όχι από το μονοπάτι!

Το μονοπάτι ζωντάνεψε από φωνές, οπότε μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο χώρο της κατασκήνωσης. Αφού χαιρετηθήκαμε ..με παλιούς γνωστούς-γνωστές... έπειτα πήρα θέση στην ουρά για το «συσσίτιο». Άλλος είχε πάρει τάπερ, άλλος κατσαρολάκι ...κι ένας κουβαλούσε ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΧΥΤΡΑ!!! Πολύτεκνος, σκέφτηκα... Καθώς περίμενα βέβαια μαζί με το πλήθος, μια βαριά μυρωδιά μου ήρθε (=σκατίλας) και ρώτησα: «Καλά τι στο διάολο, έχουν βάλει τα σκουπίδια δίπλα μας»; Και ένα γλυκύτατος γεράκος μου απαντά: «η φασολάδα βρωμάει έτσι, νεαρέ μου»!...

Οπότε την προσπέρασα (με μανταλάκι στη μύτη) παίρνοντας κλασσικά τυρί, ελιές και ψωμί.. Δεν έχω καταλάβει γιατί κάθε χρόνο έχουμε φασολάδα στις συγκεντρώσεις μας;; Δηλαδή οι ορειβάτες της Ιταλίας στις συγκεντρώσεις τους τρώνε πάντα μακαρόνια;;; ΑΠΟΡΙΑ!

Ευτυχώς λίγη ώρα αργότερα οι διοργανωτές ανοίξανε μια ΚΑΝΤΙΝΑ(!) οπότε χτύπησα μερικά σουβλάκια.. αφού είχα γίνει πρώτα «παγάκι» καθώς παρακολουθούσα την ταινία «ΈΒΕΡΕΣΤ 2004» δίχως μπουφάν (ανέφερε και η ταινία κάτι θερμοκρασίες -20 -30... γμσ τα!) Έπειτα πήγα στο τηλεσκόπιο για να δω τ' άστρα. Με το που έφτασα, 5 άτομα με μια φωνή είπαν «ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΦΩΤΑ» προσθέτοντας εγώ «ΑΝΑΨΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΚΟΥΣ»... Τέλος πάντων, έκλεισα το φως (...ένας «θεός» ξέρει πως... δε πήρα παραμάζωμα το τηλεσκόπιο μες στα σκοτάδια).

Για πρώτη φορά πάντως, μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω μεταξύ άλλων, ένα λευκό νάνο, το γαλαξία της Ανδρομέδας και το Δία με δύο εκ' των δορυφόρων του. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!

Η ώρα ήταν περασμένη... οι περισσότεροι την είχαν πέσει στα αντίσκηνά τους... ενώ κλασσικά όπως κάθε χρόνο κάτι όργανα και κάτι αγριοφωνάρες ηχούσαν από μακριά: ΗΤΑΝ ΟΙ ΓΙΑΝΝΙΩΤΕΣ!! Είχαν εγκατασταθεί δίπλα στις τουαλέτες, που στην προσπάθειά μου να πάω να κατουρήσω, δε ξέρω πως με είδαν μέσα στα σκοτάδια, ΞΑΦΝΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ!! Αφού τους εξήγησα πως στην τουαλέτα πήγαινα... κάνοντας παράλληλα τρεις κύκλους.. με αφήσαν και ...ξελάφρωσα!

Φτάνοντας στη σκηνή η γνωστή μου είχε ήδη στήσει τον υπνόσακό της και την είχε πέσει. Στην προσπάθεια μου να στρώσω κι εγώ το δικό μου.. σε κάποια φάση μου λέει: «άντε τελείωνε... ΚΑΙ ΜΗ ΚΟΥΝΙΕΣΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΟΥΝ»!! Αφού γελούσαμε για κανά μισάωρο, έπειτα έπεσε νεκρική σιγή... Εκτός από το βόδι που ροχάλιζε (και έκλανε!) κάπου 'κει χάμου κοντά μας, σε γενικές γραμμές τα πράγματα κυλήσαν ήσυχα το βράδυ!

Το πρωί ξυπνήσαμε με ένα μουρμουρητό. Ήταν γύρω στις 6.00 όταν βγαίνοντας από την σκηνή μας, αντικρίσαμε ένα πλήθος να περιμένει να σερβιριστεί τσαγάκι.. Έλα μου όμως που ο νεαρός που είχε αναλάβει να ανάψει τη φωτιά.. την είχε βάλει (τη γκαζιέρα) και στη σκάλα 1!! Ως αποτέλεσμα, τρία τέταρτα περιμέναμε περίπου μέχρις να 'ρθει η σειρά μας: Όχι το τσάι δεν έβραζε, αλλά βράζαμε εμείς σε σημείο που παρ' ολίγον να εκραγούμε! Ευτυχώς, σε κάποια φάση ήρθε ο πρόεδρος και άνοιξε το γκάζι (δεν έχασα ευκαιρία να ρωτήσω: «στα κάρβουνα το βράζατε τόσην ώρα»;)!!!

Τελικά ήπιαμε το τσάι παρέα με τση κοπέλα από το Χάντακα και αργότερα με τους συμπατριώτες.. που τους φάνηκε «βουνό» η ανάβαση στην κορυφή Κόρακας (υψ.2495μ.). Δεν είναι και τόσο δύσκολο τους είπα, συμπληρώνοντάς με αυτοί «αϊ στον Κόρακα... τότες»! Βέβαια εγώ είχα δώσει εφέτος το λόγο μου, πως δε θα ανέβαινα μέχρις πάνου, οπότε σεργιάνισα τελικώς τα.. κατατόπια και τα περίχωρα του καταφυγίου... συζητώντας παράλληλα με διαφόρους από το Βόλο και τση Κρήτη μέχρις την Κόρινθο και τη Θεσσαλονίκη.

Ωσαν γνήσιος ορειβάτης(;) φυσικά(!)... δεν έχασα ευκαιρία.. και να μαυρίσω! :p

Ο Λεωνίδας πήρε τα «μπαΐρια».. ενώ η υπόλοιπη ομάδα κατά το μεσημεράκι κατέβηκε για να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Φυσικά μια συνεννόηση μπουζούκι μεταξύ εμού και του οδηγού.. είχε ως αποτέλεσμα η γνωστή μου ..να δει το ΧΡΙΣΤΟ ΦΑΝΤΑΡΟ! Αφού ένας φίλος μετά μου διατύπωσε τα εξής.. άκρως παραστατικά φυσικά: «Σε κάποια φάση είδαμε να κατεβαίνει σανιδωμένο το βανάκι του ορειβατικού σας.. και δυο λεπτά αργότερα.. επέστρεφε σανιδωμένο πίσω! Και μετά από λίγο ξανακατέβαινε»...

Τι να του πω(;;;): «Δεν χορτάσαμε το βουνό βλέπεις.. μα δεν ήτανε καταπληκτικό»; Άσε που στο δρόμο λίγο έλειψε να τη δούμε και.. ασθενοφόρο! Ένας τύπος σαβουριάστηκε σε μια πλαγιά, την οποία αντί να κατέβει σε 10λεπτά την κύλησε σε 1!! Οπότε τον μαζέψαμε και δαύτον, ο οποίος μάλιστα «έκλεγε» τη φωτογραφική του μηχανή!!!! Άλλος για κορφή ετράβηξε και άλλος για κατρακύλη...

Αφού δε μας έβρισαν οι συνορειβάτες που κατέβαιναν πεζοί ...για το χώμα που φάγανε από το αμάξι μας.. φτάσαμε και πάλι στον Αθ. Διάκο! Μια αναδιοργάνωση και ΒΟΥΡΡΡ πίσω Καλαμάτα... (Αφού σε κάποια στιγμή νόμιζα πως μπήκα ...σε αεροπλάνο). Ομολογώ πως πέραν της πολύ καλής οδήγησης (αφού δεν καρφωθήκαμε σε καμιά μάντρα), ήταν και από τις λίγες των περιπτώσεων, που φτάσαμε Καλαμάτα με φως ημέρας (βέβαια ο ήλιος είχε δύσει...)!

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

69η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση (Βαρδούσια)

Βαρδούσια 18-19 Ιουλίου 2009

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

2009 - Χρονιά Αστρονομίας και Δαρβίνου (βίντεο)

Σας το αφιερώνω:

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

Η ιστορική πραγματικότητα και η διαιώνιση του τέλματος της ελληνικής παιδείας

δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ τεύχος Ιουνίου 2009

Με αφορμή το έτος Δαρβίνου στη χώρα μας πραγματοποιούνται διαλέξεις και αφιερώματα που στόχο έχουν να μας θυμίσουν τις πρωτοποριακές ιδέες του άγγλου φυσιοδίφη Κάρολου Δαρβίνου. Το μεγαλειώδες έργο του «Η Καταγωγή των Ειδών», ταρακούνησε συθέμελα την επιστημονική κοινότητα εδώ και διακόσια χρόνια, ξυπνώντας και τον Έλληνα από τον λήθαργο της οπισθοδρομικής και δογματικής του εκπαίδευσης.

Το να σχολιάζουμε την παιδεία στα δημόσια σχολεία της χώρας μας και να την κρίνουμε αρνητικά δυστυχώς δεν αποτελεί εικόνα μονάχα των ημερών μας και αυτή μας η αντίθεση, από μόνη της, δεν επαρκεί για την επίλυση του εν λόγω προβλήματος. Ο έντονος προβληματισμός μας αναφορικά με την παιδεία διαιωνίζεται εδώ και δεκαετίες και κρίνει αρνητικά εκατέρωθεν τα κόμματα της εξουσίας για τις στάσεις τους και τις επιλογές τους που αυτά ακολουθήσανε στο παρελθόν. Οι πορείες και οι καταλήψεις των μαθητών και των καθηγητών έχουν γίνει μια θλιβερή πραγματικότητα που τις περισσότερες των περιπτώσεων, εξαιτίας της διαχρονικότητας που πήρε αυτό το φαινόμενο, έγιναν μια συνήθης πραγματικότητα, μετατρέποντάς μας σε απαθείς ίσως δέκτες αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, που συνήθως μας βρίσκει είτε θετικά είτε αρνητικά προσκείμενους στις εκάστοτε πολιτικές αποφάσεις, κρίνοντάς τες απλώς εν συγκρίσει με τις προϋπάρχουσες.

Ο προσωπικός μου όμως προβληματισμός δεν έγκειται τόσο γύρω από τις ίδιες τις αποφάσεις που πάρθηκαν κατά καιρούς όσο γύρω από τον ίδιο τον τίτλο του «Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων»: Πως νοείται ταυτοχρόνως να επικαλούμαστε μια παιδεία που βάση της είναι η επιστήμη και η έρευνα και παράλληλα να επικαλούμαστε μια παιδεία θρησκευτικού δογματισμού;

Και ας μην ξεχνούμε πως το ζήτημα της ένταξης ή μη της θεωρίας του Κάρολου Δαρβίνου στην σχολική ύλη αν και αποτελεί ένα τρέχον σημαντικό ζήτημα, σίγουρα δεν είναι και το ουσιώδες. Το ουσιώδες ζήτημα για εμένα έγκειται στο τρόπο παρουσίασης της ίδιας μας της ιστορίας. Μιας ιστορίας που βρίσκει τους περισσοτέρους ιστορικούς ακόμη και σήμερα να διαφωνούν αναφορικά με την ελληνικότητα του Βυζαντίου, την συνέχιση του ελληνικού ιδεώδους δια μέσω της ορθοδόξου χριστιανικής παραδόσεως και άλλων παρομοίων θεμάτων, τα οποία επιμελώς αφαιρούνται από τη διδακτέα ύλη, για να μην προκαλέσουν την σύγχυση στους μαθητές και την απόρροια ερωτημάτων.

Ως γνωστόν, η ιστορία γράφεται από τους νικητές, οι οποίοι αποκρύπτουν και παραποιούν την πραγματική αλήθεια κατά το δοκούν, αποστερώντας από το λαό την πραγματική γνώση, παρουσιάζοντας ως «αλήθεια» μια παραλλαγμένη εικόνα αυτής, η οποία εξυπηρετεί τις περισσότερες των περιπτώσεων πολιτικές, θρησκευτικές και εθνικιστικές σκοπιμότητες. Αυτή μας η παραποιημένη «αλήθεια» όμως μας έφτασε σε σημείο να περνούμε κρίση ταυτότητος, αναφορικά με το «ποιοι είμαστε» και το «τι επιζητούμε από το μέλλον μας».

Δυστυχώς, η ταυτόχρονη επίκληση των δύο αυτών αντιφατικών εννοιών που συνυπάρχουν στην παιδεία μας, έχει ως αποτέλεσμα ο τρόπος διδασκαλίας της ιστορίας και η ύλη που επιλέγεται, να μην στοχεύει τόσο στην κατανόησή της από τους μαθητές όσο κυρίως να τροφοδοτήσει την εθνική τους υπερηφάνεια και την εθνική τους συνείδηση, σε μια εποχή δύσκολη, που φαίνεται να χτυπάτε από την παγκοσμιοποίηση των λαών, των εθίμων και των ιδεών, με απώτερο στόχο τη διασφάλιση της παραδόσεώς μας. Αυτή όμως η αποσπασματική γνώση, επάνω στην ίδια μας την ιστορία, εκτός που μας κάνει ημιμαθείς ως προς αυτήν, έχει άμεσο αντίκτυπο και στην καθημερινή μας ζωή σήμερα, που από την μια μας κάνει να βλέπουμε τον δυτικό πολιτισμό (που αναγεννήθηκε χάρις τις ελληνικές ιδέες της κλασσικής Ελλάδας) με καχυποψία και από την άλλη να κοιτούμε την θρησκόληπτη «οπισθοδρομική» ανατολική ιδεολογία με σκεπτικισμό. Μια στάση σύγχυσης που υποθάλπει την στασιμότητα στην δημιουργία και καλλιεργεί την πολιτισμική μας ασημαντότητα.

Χαρακτηριστικό της παιδείας είναι το γεγονός, ότι ως νεοέλληνες ελάχιστα ή έστω λιγοστά γνωρίζουμε ως επί το πλείστον για την κλασσική Ελλάδα, για τη δημοκρατία, τον ορθολογισμό και τη φιλοσοφία. Βλέπουμε την αρχαία ελληνική θρησκεία υπό το πρίσμα του σύγχρονου χριστιανισμού κατηγορώντας την ως «ειδωλολατρική», ενώ παράλληλα νιώθουμε υπερήφανοι για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, τον Παρθενώνα (που ήσαν ως γνωστόν ιερός ναός της θεάς Αθηνάς), την γλυπτική, την αγγειοπλαστική των προγόνων μας κ.ο.κ. Έχουμε σχηματίσει μια μυθική εικόνα για την αρχαία κλασσική Ελλάδα, που για εμάς σήμερα φαντάζει τόσο απόμακρη και αναχρονιστική όσο παράλληλα κτήμα μας που ανήκει σε εμάς και μονάχα σε εμάς! Από την μία αναγνωρίζουμε πως οι ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού έγκειται στην κλασσική ελληνική αρχαιότητα και από την άλλη η όποια αναγνώριση από μέρους μας, αυτής της πολιτισμικής συνεχίσεως του αρχαίου ελληνικού ιδεώδους από μέρους τους, μας ξενίζει και μας φέρει αρνητές αυτής της συνεχίσεως, για λόγους διαφορετικότητας ημών και αυτών ως προς την σύλληψη του νοήματος και της σημασίας.

Από την μια αναγνωρίζουμε ότι, όταν το 146π.Χ. τα ρωμαϊκά στρατεύματα είχαν καταλάβει σχεδόν ολόκληρο τον τότε ελλαδικό χώρο μετατρέποντάς τον σε επαρχία της αυτοκρατορίας τους, οι Ρωμαίοι δεν ήταν Έλληνες αλλά ένας ξένος και βάρβαρος λαός, που όπως όμως σημειώνει και ο Οράτιος, δέχθηκε την επίδραση του ελληνικού πνεύματος: «η ηττημένη Ελλάς νίκησε τη νικήτρια Ρώμη και μεταλαμπάδευσε τις τέχνες στο αγροίκο Λάτιο» [επιστολές Β,Ι,156-157]. Από την άλλη για καθαρά εθνικιστικούς και θρησκευτικούς λόγους, έχουμε χωρίσει την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε μια κατά κάποιον τρόπο «εθνική» Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και «χριστιανική» Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ξεχωρίζοντας την δεύτερη, μάλιστα συγκεκριμένα μετά την περίοδο του σχίσματος -αποτέλεσμα της επίδρασης της χριστιανικής θρησκείας. Παίρνοντας λοιπόν την «χριστιανική» περίοδο αυτής της αυτοκρατορίας, της αφαιρούμαι την περίοδο δημιουργίας της και εμμένουμε στο ανατολικό της μέρος, που αποτελέσαμε μέρος αυτού, αποκαλώντας το Βυζάντιο και ταυτίζοντάς το με την ίδια την Ελλάδα και την εθνική μας συνείδηση και κληρονομιά.

Φυσικά όπως εξηγεί ο καθηγητής Δημήτριος Κυρτάτας1, αυτό έγινε για τον εξής λόγο: «Το επαναστατημένο έθνος που απέδιδε ιδιαίτερο βάρος στη θρησκεία αποστρεφόταν σφοδρά τον Μεσαίωνα, τον οθωμανικό και τον βυζαντινό. Η αποκατάσταση του Βυζαντίου ως λίκνου της χριστιανικής πίστης και θεματοφύλακα του Ελληνισμού συντελέστηκε μόνο όταν αμφισβητήθηκε η καταγωγή των νέων Ελλήνων από τους αρχαίους. Άμεσος και διακηρυγμένος στόχος όσων ασχολήθηκαν με τους βυζαντινούς προγόνους από τον ύστερο 19ο αιώνα και εφεξής ήταν να βρεθεί ο κρίκος με το ένδοξο παρελθόν της κλασικής εποχής, μιας εποχής δηλαδή κατά την οποία το έθνος δεν ήταν χριστιανικό».

Αποκορύφωμα αυτής της συγχύσεως, δεν θα μπορούσε να μην ήταν άλλη από την πρωτοφανής τάση της εποχής μας, να αναβιώσει την αρχαία ελληνική θρησκεία με «πομπές» και «θυσίες», θυμίζοντας με τον πιο ακραίο τρόπο στον νεοέλληνα χριστιανό κάτι τελείως διαφορετικό και ξένο από αυτό στο οποίο μεγάλωσε από την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Ίσως είναι από τις λίγες των περιπτώσεων που ένα έθνος χωρίζεται σε θρησκευτικές υποομάδες, διεκδικώντας η κάθε μια εξ αυτών τον τίτλο της «εθνικής» ταυτότητος, μαχόμενη την αντίθετη πλευρά και κατηγορώντας την με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά ως «ειδωλολατρική». Γεγονός που σίγουρα πηγάζει από έναν «σύγχρονο θρησκευτικό φανατισμό» φονταμενταλιστικoύ χαρακτήρα, από όποια πλευρά κι αν κοιτάξουμε αυτή την μεταξύ τους αντίδραση.

Ο καθένας εξ αυτών, ερμηνεύει κατά το δοκούν την ιστορία, κρατώντας αποσπάσματα από την ήδη υπάρχουσα κατακερματισμένη ιστορία μας. Και αντί να υπάρξει ένας σοβαρός διάλογος και προβληματισμός, ανάλογος με αυτόν που έφερε τον διαφωτισμό και την αναγέννηση στην δύση, βλέπει κανείς έναν παράλογο πόλεμο εθνικο-θρησκευτικής ταυτότητος, από τον οποίο ο ανίδεος έλληνας αναζητά «εφόδια για να αμυνθεί», που στην πραγματικότητα τον βυθίζει περισσότερο στην άγνοια από πριν, διότι του δίδει την ψευδαίσθηση πως «πλέον γνωρίζει». Αυτός ο «θρησκευτικός εμφύλιος» (αν μπορώ να τον χαρακτηρίσω έτσι) φυσικά μοιάζει με μια απύθμενη άβυσσο, διότι αν κάτι έχει ριζώσει μέσα μας όλους τους προηγούμενους αιώνες, είναι δυστυχώς η αποστροφή του λαού μας στη συστηματική μελέτη και την έρευνα, τον ορθολογισμό και τη λογική σκέψη, τη φιλοσοφία και όλα εκείνα τα σημαντικά εργαλεία σκέψης που δημιουργήθηκαν στις πρώτες αστικές κοινωνίες της αρχαίας Ελλάδας και χάθηκαν και πάλι με τα φεουδαρχικά και θεοκρατικά «καθεστώτα» της ελληνιστικής περιόδου και του μεσαίωνα. Όπως πολύ σωστά είχε παρατηρήσει και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, η ελληνική ιδιαιτερότητα, να μπορεί δηλαδή ο ίδιος ο έλληνας να αμφισβητήσει την ιστορία και την παράδοσή του, έχει σβηστεί στην σύγχρονη Ελλάδα και στην αντίληψη των νεοελλήνων2.

Ο ιστορικός Γεώργιος Καραμπελιάς ήταν αυτός ο οποίος αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον μου, από μία ραδιοφωνική συνέντευξη που ο ίδιος έδωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία και στη δημοσιογράφο Σοφία Χατζή3. Ο αξιόλογος αυτός ιστορικός (ερωτώμενος αναφορικά με την άποψη του Καστοριάδη) αναρωτήθηκε γιατί όλοι μένουν κατά μίαν, δική μου έννοια, δέσμιοι είτε της κλασσικής Ελλάδας της δημοκρατίας, είτε της χριστιανικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, προσπερνώντας τους αιώνες που μεσολάβησαν; Φυσικά κι ο ίδιος τόσο από το βιβλίο του4 και την έρευνά του, όσο και από την απάντηση που έδωσε στην εν λόγω ραδιοφωνική συνέντευξη, έβγαλα το συμπέρασμα πως «δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει τόσο αυτή η περίοδος μετάβασης»! Συνήθως ακούμε λίγα πράγματα για την περίοδο μετάβασης, που στην πραγματικότητα δεν μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε επαρκώς αυτήν την πολιτισμική «συμπόρευση»5 από την μία πλευρά και αυτήν την «διακοπή»6 από την άλλη. Όπως πολύ σωστά λέγει και ο καθηγητής Δημήτριος Κυρτάτας: «Η μόνη περίοδος που δεν φαίνεται να προσελκύει το ενδιαφέρον στις πρόσφατες συζητήσεις είναι εκείνη κατά την οποία ο χριστιανισμός αναδείχθηκε νικηφόρος μέσα από πολυετείς αμφισβητήσεις και διωγμούς».

Πηγαίνοντας αρκετά πίσω στην ιστορία μας, μέσα στα ομηρικά έπη, συναντά κανείς την τραγική σύλληψη του κόσμου, την αποδοχή του θανάτου ως αναπόφευκτου δεδομένου, την δυνατότητα του ίδιου του ανθρώπου να αποφασίζει κ.α. στοιχεία που θα συνθέσουν αυτό που αργότερα ονομάστηκε «ελληνικό». Ως παράδειγμα να θυμίσω πως ο ίδιος ο Αχιλλέας στην Ραψωδία Ι της Ιλιάδας αποσυνδέει τον ηρωισμό από την θυσία στον πόλεμο, τονίζοντας παράλληλα την αξία της ζωής.

Αυτά τα στοιχεία και πολλά ακόμη, θα λέγαμε πως χαρακτηρίζουν σε γενικές γραμμές την ελληνική παιδεία ως δημοκρατική, ορθολογιστική και εδωκοσμική. Όπως μας σημειώνει ο καθηγητής Χαράλαμπος Θεοδωρίδης «γεννήθηκε και άκμασε με την πάλη και τη νίκη πάνω στις πατρικές βασιλείες, στην γαιοχτημονική αριστοκρατία και στη μυθική κοσμοερμηνεία των χρόνων της αγροτικής οικονομίας». Αυτή η πάλη γέννησε την δημοκρατία στην οποία παρατηρούμε, όπως σημειώνει, μια «πλουσιότερη απόδοση του ελληνικού». Ήταν η αγάπη της ζωής, των γήινων αγαθών, η εμπιστοσύνη στο λογικό, που γεννιούνται όλα με την σύσταση του δήμου, όπου «Δήμος» και «Ελληνικό», όπως μας υπογραμμίζει ο κ. Θεοδωρίδης, σημαίνουν το ίδιο7.

Ο δήμος άνοιξε το δρόμο στα ελεύθερα πολιτεύματα και στην ορθολογική διανόηση. Όλα αυτά όμως πριν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, κατά την διάρκεια του οποίου η αριστοκρατία είχε ως όπλα το μύθο και το λυρικό πάθος και έπειτα την ιδεαλιστική φιλοσοφία. Όσο ο δήμος έπεφτε σε μαρασμό μετά το πέρας του πολέμου, η ιδεαλιστική φιλοσοφία με πρωταγωνιστές τον Πλάτωνα και τους συγχρόνους του, κέρδιζε ολοένα και περισσότερο έδαφος. Και ενώ η Μακεδονία αναδυότανε σε μια παγκόσμια για την εποχή εκείνη δύναμη, φωτεινή εξαίρεση αποτέλεσε ο Επίκουρος, ο οποίος συνέδεσε τις «δημοκρατικές» και «ορθολογικές» βάσεις της πρόσφατης αρχαιότητας με ένα, ευαίσθητο και αρτιότερο νόημα προς την ζωή.

Η επικούρεια φιλοσοφία αποτέλεσε την μετεξέλιξη της δημοκρατίας και του ορθολογισμού, που ως φιλοσοφική διδασκαλία δεν ξεχώριζε ευγενείς και δούλους, άνδρες και γυναίκες ή έλληνες και βαρβάρους. Η φιλοσοφία του Επίκουρου αποτέλεσε το προζύμι της νεοφώτιστης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που έχουμε σήμερα την τάση να την αποκαλούμε ως «εθνική» και ως «ελληνορωμαϊκή».

Ο Επίκουρος γεννήθηκε εφτά χρόνια μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, κάτι που σημειώνουν οι αρχαίοι πρόγονοί μας για να δείξουν την αλλαγή που επιτελέστηκε σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα. Και οι δύο, Επίκουρος και Πλάτωνας, γνήσιοι Αθηναίοι, συναντά κανείς στην φιλοσοφία τους τις δύο αντίθετες τάσεις της φιλοσοφίας, αυτή του «ορθολογισμού» και αυτή του «ιδεαλισμού»8.

Αναφορικά με την επίδραση της φιλοσοφίας του Επίκουρου στον ρωμαϊκό κόσμο, μας δίνει σημαντικές πληροφορίες ο Κικέρων, ο οποίος είναι γνωστός για την αποστροφή του προς τον επικουρισμό, ο οποίος όμως παρόλα αυτά δεν δειλιάζει να αποδεχθεί πως, ο Επίκουρος και η φιλοσοφία του όργωσαν την Ελλάδα, την Ιταλία και ολόκληρο τον βαρβαρικό τότε κόσμο. Και σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε πως μονάχα η Αθήνα, μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση του ελληνικού χώρου, απολαμβάνει μια σχετική ελευθερία, διότι μετατράπηκε ως λίκνο της «ελευθερίας», της «δημοκρατίας» και του «ορθολογισμού», που θα περάσουν πάρα πολλοί αιώνες, δυστυχώς, για να δικαιωθεί και πάλι η συνεισφορά αυτής της πόλης στον ευρύτερο πολιτισμένο δυτικό κόσμο, μέσω της ιταλικής αναγεννήσεως και του δυτικού διαφωτισμού γενικότερα. Διότι δυστυχώς, θα χρειαστεί να περάσουμε από έναν μεσαίωνα θεοκρατικού δογματισμού, μέχρι να ανακαλύψουμε και πάλι τον δήμο και την δημοκρατία, τον ορθολογισμό και την εξέχουσα μορφή του Επίκουρου. Ενός Επίκουρου, που ακόμη και ο ίδιος ο Απ. Παύλος επικρίνει αρνητικά μέσω των επιστολών του9.

Επειδή δεν έχω σκοπό να αναφερθώ με λεπτομέρειες στην αρχαία ελληνική κοινωνία, στόχος μου άλλωστε δεν είναι αυτός, θα σημειώσω μονάχα το εξής, αναφορικά με τον Πλάτωνα: Ο Πλάτωνας που έζησε τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, απέδιδε την αιτία του κακού στην δημοκρατία βλέποντας ως λύση τον γυρισμό της κοινωνίας στην αγροτική και φεουδαρχική κοινωνία του παρελθόντος, ενώ αξίζει να αναφέρουμε πως από το σπίτι του βγήκαν οι συγγενείς του, Κριτίας και Χαρμίδης, που παρέδωσαν την Αθήνα στον εχθρό με τον απαισιότερο τρόπο όπως μας σημειώνει ο κ. Θεοδωρίδης, «έχοντας ως στήριγμα τις ξένες λόγχες»10. Κάτι που δικαιολογεί απόλυτα την άποψη του Καστοριάδη, ο οποίος χαρακτήρισε το ρόλο του Πλάτωνα ως έναν «τεράστιο ογκόλιθο στην ιστορία της φιλοσοφίας», ο οποίος εμπόδισε την ιδέα της δημιουργίας στην ιστορία και της δημιουργικότητας της ανθρώπινης κοινότητας ως θεσμίζουσας τον ίδιο της το νόμο11.

Γίνεται νομίζω κατανοητό, πως η συνέχιση του ελληνικού ιδεώδους δια μέσω του χριστιανισμού γίνεται μονομερώς ιστορικά και αφορά την επίδραση και την διαμόρφωση που αυτός δέχθηκε από την ιδεαλιστική φιλοσοφία του Πλάτωνα και των νεωτέρων φιλοσοφικών ρευμάτων, όπως επί παραδείγματι ο Νεοπλατωνισμός. Αυτή η επικράτηση της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας αποτέλεσε και το προζύμι για την αργότερα επικράτηση του χριστιανισμού ως επικρατούσα θρησκεία της αυτοκρατορίας που συντέλεσε καταλυτικά στην παρακμή του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Από τον 6ο αιώνα και εφεξής άρχισαν να υπολειτουργούν τα κοινωνικά κέντρα της ύστερης αρχαιότητας, με την αγορά πλέον να δίδει την θέση της στις εκκλησίες. Παρόμοια τύχη είχαν φυσικά και τα Λουτρά, το Θέατρο και τα λοιπά δημόσια κτίρια.

Κάνοντας λοιπόν αυτή την ιστορική διαδρομή, κατανοούμε και τους λόγους για τους οποίους η μάχη των Φιλίππων αποκτά μια κοσμοϊστορική σημασία με την ήττα των δημοκρατικών στρατευμάτων, αλλά και την απουσία της έννοιας της δημοκρατίας κατά τους βυζαντινούς και μετέπειτα χρόνους. Ο πολίτης πάει να υφίσταται ως έννοια και την θέση του παίρνει ο υπήκοος. Κι ενώ οι Έλληνες, ως λαός δεν έπαψε να υπάρχει στην ιστορία, η ουσία του «ελληνικού» αναδύεται και πάλι από την λήθη, με την ιταλική αναγέννηση και αυτού που αποκαλούμε σήμερα δυτικό διαφωτισμό. Η απουσία αυτής της σημαντικότατης πνευματικής αναγεννήσεως από την ιστορία της χώρας μας και η προσπάθειά μας να αποδείξουμε μια συνέχιση στην ιστορία μας, μας κάνει και παραβλέπουμε αυτή την τροπή που πήρε ο πολιτισμός μας. Μια στάση που αντικατοπτρίζεται στη νεοελληνική εκπαίδευση μέσω της παιδείας και η οποία οδήγησε τον Κορνήλιο Καστοριάδη να διατυπώσει τα εξής: «η διπλή και ταυτόχρονη αναφορά στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, που αποτέλεσε το επίσημο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστημένου της χώρας οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κατά πρώτο και κύριο λόγο διότι οι δυο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση μεταξύ τους.[...] Η προσπάθεια συνδυασμού και συμφιλίωσής τους δεν μπορούσε παρά να νεκρώσει κάθε δημιουργική προσπάθεια και να οδηγήσει σε ένα στείρο σχολαστικισμό, όπως αυτός που χαρακτήριζε το πνευματικό κατεστημένο της χώρας επί ενάμιση σχεδόν αιώνα μετά την ανεξαρτησία και που επαναλάμβανε τα χειρότερα μιμητικά στοιχεία του Βυζαντίου»12.

Ο εναρμονισμός της παιδείας και των θρησκευμάτων στο σύγχρονο νεοελληνικό κράτος, που σημειωτέον κουβαλά τον τίτλο της δημοκρατίας, οδήγησε μεταξύ άλλων στις αντιδράσεις αναφορικά με το βιβλίο της «ΣΤ Δημοτικού», όπου δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της εκκλησίας, όπως για παράδειγμα το «κρυφό σχολειό». Οδήγησε στις αντιδράσεις αναφορικά με την υποχρεωτική ή μη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία και ευθύνεται για την παράλειψη σημαντικότατων κομματιών της ιστορίας μας, όπως για παράδειγμα η ιστορία της φιλοσόφου Υπατίας και όσα εν συντομία προσπάθησα να παρουσιάσω στο υπάρχον κείμενό μου.

Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να υπογραμμίσω ένα μικρό απόσπασμα από το ίδιο το βιβλίο των θρησκευτικών, της Α ΤΕΕ το οποίο αναφέρει (υπό τον τίτλο «τι δεν πρέπει να ξεχάσω»): «η επιστήμη και η θρησκεία δεν έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους, αλλά μπορούν να συνεργάζονται αρμονικά, όταν η καθεμιά αναγνωρίζει τα όριά της».

Απ' όσο γνωρίζω η επιστήμη δεν αναγνωρίζει όρια στην γνώση ενώ η θρησκεία θέτει για όλα όρια που είναι ρητά διατυπωμένα από τον Θεό! Για να μην όμως μας μείνει αναπάντητο το ερώτημά μας, το ίδιο κείμενο αμέσως δίδει σαφή απάντηση αναφορικά με την γνώση: «Η πίστη από την φύση της δε γίνεται γνώση, αφού η γνώση περιορίζει την ελευθερία του ανθρώπου να επιλέξει ανάμεσα στην πίστη και την απιστία» διότι όπως εξηγεί «στα πρόσωπα των Αγίων της Εκκλησίας μας εναρμονίζεται με το καλύτερο τρόπο η πίστη και η επιστήμη».

Αν αυτή αποτελεί θέση του Υπουργείου Παιδείας, τότε νομίζω δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση του θέματος ώστε να βρούμε τα αίτια αυτής της κρίσης που περνά η παιδεία μας. Ο φιλόσοφος Στ. Ράμφος αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους δεν αναμορφώνεται η παιδεία μας πρόσφατα είχε δηλώσει τα εξής: «Διότι η κοινωνία η παλαιά δεν αντέχει ως νοοτροπία μια κοινωνία η οποία ερευνά και αναζητεί. Διότι αυτομάτως διαιωνίζονται όλα τα συστήματα δεδομένων αληθειών τα οποία επικρατούν και τα οποία οδηγούν τους ανθρώπους στον εφησυχασμό»13.

Όσο βλέπουμε την ιστορία μας απλά ως το ένδοξο παρελθόν των προγόνων μας το οποίο θα αποστηθίζετε από τους μαθητές και τους καθηγητές και δεν θα αποτελεί τη βάση για κριτική, αμφισβήτηση και δημιουργία, θεωρώ πως η βαθιά κρίση της νεοελληνικής εκπαιδεύσεως σχετικά με την ιστορία μας θα συνεχίσει να υφίσταται. Και μονάχα το γεγονός ότι ελπίζουμε η όποια κομματική μηχανή, ανεξαρτήτως κόμματος ή παράταξης, να επιφέρει λύση στο πρόβλημα, μας αποπροσανατολίζει από την πραγματική λύση, που είναι μια διακομματική συναίνεση και αναδιαμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας μας.

Παραπομπές:
1. Βλέπε βιβλιογραφία: 6.
2. Βλέπε βιβλιογραφία: 2.
3. Η κα. Χατζή επιμελείται και παρουσιάζει την εκπομπή "Το πρωί εισάκουσον" του ραδιοφωνικού σταθμού Πειραϊκή Εκκλησία 91.2 FM η οποία μεταδίδεται κάθε πρωί στις 10.
4. Το 1204 και η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού - Γιώργος Καραμπελιάς, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
5. Νεοπαγανισμός: Πίσω ολοταχώς! - Άρθρο του κ. Γ. Μπαμπινιώτη, ΤΟ ΒΗΜΑ, 03/08/2003, Κωδικός άρθρου: B13929B331
6. Άποψη που υποστηρίζει η «Εκκλησία των Ελλήνων στο θρήσκευμα».
7.8.10. Βλέπε βιβλιογραφία: 1.
9. Πράξεις των Αποστόλων 17:18, Προς Κολοσσαείς 2:8
11. Βλέπε βιβλιογραφία: 2, σελ.67.
12. Βλέπε βιβλιογραφία: 5.
13. Τηλεοπτική εκπομπή Στα Άκρα (ΝΕΤ) που παρουσιάζει η δημοσιογράφος Βίκυ Φλέσσα κάθε Παρασκευή λίγο μετά τα μεσάνυχτα.


Βιβλιογραφία:
1. Επίκουρος: Η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου - Θεοδωρίδης Χαράλαμπος, εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας
2. Η ελληνική ιδιαιτερότητα: Από τον Όμηρο στον Ηράκλειτο - Καστοριάδης Κορνήλιος, εκδόσεις Κριτική
3. ΟΙ ΠΡΩΤΟΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΙΣ: Η παρακμή του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού - Παναγόπουλος Π. Σπύρος, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ τεύχος 68, Δεκέμβριος 2007, σ.σ. 26-39
4. Η Πολιτισμική Προσφορά του Ελληνισμού: Από την Αρχαιότητα ως την Αναγέννηση - Συλλογικό, Α Ενιαίου Λυκείου, εκδόσεις Ο.Ε.Δ.Β. 1998
5. Οι μύθοι της παράδοσής μας - Καστοριάδης Κορνήλιος, διάλεξη στον Τριπόταμο Τήνου στις 20/8/1994, δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 21/8/1994.
6. Η χριστιανική επανάσταση διά μέσου των αιώνων - Άρθρο του κ. Δ. Κυρτάτα, Το ΒΗΜΑ, 25/06/2000, Κωδικός άρθρου: B12972B061

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009 - Η Αφίσα του "ΑΡΚΑΑΑΑ"!!!!

Μετά την επιτυχημένη αφίσα του ΠΑΣΟΚ με το σύνθημα «θα ψηφίσουμε και.. μετά θα [σας τα(;;;;)] βουτήξουμε(;)» και τα «παπαγαλάκια» της ΝΔ.. η πρότασή μου έχει ως εξής λοιπόν:

Εμπνευσμένο μετά από αυτό

afisa_nespa.jpg

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

Αναζητήσεις ΜΕ ΝΟΗΜΑ στο GOOGLE!!!!! Φυσικά για το μπλογκ μου..........

[ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ]

Μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να μπω στα στατιστικά του counter και να χαζέψω λιγάκι τις λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιούν οι άλλοι για να μπουν στην σελίδα μου. Πιο δημοφιλείς φυσικά είναι αναζητήσεις στο google που άλλοτε σε κάνουν και γελάς με μαύρο δάκρυ και άλλοτε απλά σε προβληματίζουν. Μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω λοιπόν επέλεξα μερικές από αυτές τις λέξεις κλειδιά και σας τις παραθέτω (αφορούν τις 4 τελευταίες ημέρες):


τι να δω στην κρητη

Σχόλιο: Το σίγουρο είναι πως μετά το ανάγνωσμα των ταξιδιών μου στην Κρήτη, ο φίλος μας θα απογοητεύτηκε και θα πήγε σε κάποιο άλλο αιγαιοπελαγίτικο νησί.

πωσ θα σωθουμε το 2012

Σχόλιο: Θύμα του Λιακόπουλου και των ομάδων Ε, Ζ, Η κ.τ.λ. Ψάχνει στο ίντερνετ τρόπους διαφυγής από την επερχόμενη καταστροφή. Χαμένος είσαι ήδη φίλε μην τη ψάχνεις..

<<ου κλεψεισ>>γιατι εδωσε αυτη την εντολη ο θεος

Σχόλιο: Μην ψάχνεις σημασία!! ΑΣΤΟ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ!

πωσ θα ερθει το τελοσ του κοσμου το 2013

Σχόλιο: Πιθανόν ο τύπος δεν βρήκε απάντηση για το 2012 οπότε είπε να αναζητήσει για το επόμενο έτος στοιχεία. Ευτυχώς που η εγγραφή μου ήταν άκρως διαφωτιστική!!!!

ποτε θα ερθει ο αντιχρηστος

Σχόλιο: Πιθανόν αυτός δεν ψάχνει το γνωστό αντίχριστο μιας και σημειώνει την λέξη με «η». Άλλωστε ο Μάξιμος καθημερνά δηλώνει στην TV πως ο Αντίχριστος ήρθε στον κόσμο το 1983. Αυτός ψάχνει τον αντι-Χρήστο!!!

σατανιστικές τελετές σερρων

Σχόλιο: Δεν γνώριζα πως γίνονται και σατανιστικές τελετές στις Σέρρες. Τι μαθαίνει κανείς χωρίς να το θέλει ...;

ορειβατικη καρτα

Σχόλιο: Σε λάθος σημείο φίλε την αναζητάς. Πάνε γράψου σε κανένα ορειβατικό σύλλογο.

λίτσα πατέρα γεννήθηκε

Σχόλιο: Καλά ζει ακόμα; Θα πρόσθετα. Τι ψυχανόμαλοι υπάρχουν δεν χωρά συζήτηση. Τους ενδιαφέρει πότε γεννήθηκε η Λίτσα. Λες, για να μάθουν το ζώδιό της;;;;

περιληψη η ιστορια διχως τελος

Σχόλιο: Περίληψη της ιστορίας αλλά να μην έχει τέλος. Άρα δεν μιλάμε για περίληψη ε; Όποιος καταλάβει κάτι περισσότερο ας μας το πει.

πριζες ταξιδιου πειραιας

Σχόλιο: Άλλη μια βαθυστόχαστη αναζήτηση. Κανένας άνεργος ηλεκτρολόγος θα ήτανε που έψαχνε σημεία για να βάλει πρίζες (και που δεν σκέφτηκε κανείς άλλος)..

αν πεθανουμε τι θα ειμαστε ποια,πωσ θα ζουμε,τι θα κανουμε?

Σχόλιο: Μου αρέσει η διευκρίνιση της ερώτησης! Δεν αφίνει περιθώρια να παρερμηνεύσεις την απορία του! Μετά την επίσκεψη φίλε στο χώρο μου σίγουρα πείρες ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ!!!!

ποιος Καστοριαδης?

Σχόλιο: Ίδια IP με τον προηγούμενο! Είναι οι διαφωτιστικές απαντήσεις που έλεγα!

η μεγαλύτερη τραγωδία σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας ίσως να είναι ο σφετερισμός της ηθικής από τη θρησκεία.

Σχόλιο: Εδώ δεν έχουμε ερώτηση! ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΑ!!! Μονάχα η υπογραφή λείπει..

η δεκατη εντολη ου

Σχόλιο: Ου τι Ου; Άσχετος κι εσύ με Χριστό ε; Ξέρεις μονάχα το «ου» αλλά δεν ξέρεις την εντολή; ΓΙΝΕ ΤΩΡΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ!

τι θα γίνει με τον χριστιανισμό ρε παιδιά

Σχόλιο: Ρώτησες το σωστό άτομο: ΕΝΑΝ ΑΘΕΟ! Θα πάρεις σαφή απάντηση.. ΠΕΡΙΜΕΝΕ..

η φυγη των ποντιων απο την μ.ασια 1935

Σχόλιο: Να που έμαθα και κάτι καινούριο. Ότι οι Πόντιοι τελικώς ξεριζώθηκαν από την ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ και όχι από τον Πόντο όπως νόμιζα. Να υποθέσω πως κάποιος νεοέλληνας ποντιακής καταγωγής ψάχνει τις ρίζες του;;

πωσ να μαθουμε αν ζει μετα θανατον

Σχόλιο: Δεν μας διευκρινίζεις ποιος; Αν ρωτάς τώρα γενικώς και αορίστως, θα πρέπει να πεθάνουμε πρώτα για να σου πούμε(;)..

τσάντα ορειβασίας

Σχόλιο: Μετά την ορειβατική κάρτα σειρά έχει η τσάντα. Ουδέν σχόλιον.

1964 ξεριζωμος ελληνων κωνσταντινουπολης

Σχόλιο: Με πιάνεις αδιάβαστο. Συνέβη κι αυτό; Για πες.. για πες.. λεπτομέρειες!

ποιο κατέχουν την ελληνικη παιδια?

Σχόλιο: Το σίγουρο είναι πως όχι εσύ, μιας και ρωτάς!

τηλεφωνο της λιτσα πατερα

Σχόλιο: Αφού δεν βρήκε την ημερομηνία γένεσης της Λίτσας, τώρα ψάχνει το τηλέφωνό της να την ρωτήσει διαπροσωπικά;; ΕΛΕΟΣ!!!!

χρωσταω σε τραπεζες

Σχόλιο: Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα ήταν να «χρωστούσες στις Μιχαλιούς»

εξω απο την παραδοση του θα βρεθεί το...

Σχόλιο: Το περίεργο σε αυτή την δήλωση, διότι περί δήλωσης επρόκειτο, να διευκρίνιζε αυτό το «το» ... ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΑΠΟΡΙΑ ΡΕ ΓΜΤ ΝΑ ΜΑΘΩ!!

ου φονεύσεισ σημασία

Σχόλιο: Σου είπα μην την ψάχνεις.. δε θα βρεις απάντηση!! Μήπως είσαι ο πόντιος πιο πάνω;;;

θεσσαλονικη καλαματα με τρενο

Σχόλιο: Ναι αμέ! Κάντο κι αν βγεις υγιείς πες μας κι εμάς! Το σίγουρο είναι πως μετά το ανάγνωσμα της εγγραφής μου θα πήγε Καλαμάτα αεροπορικώς!!!

ποιος ειναι ο δρομος της ζωης μου

Σχόλιο: Είναι ειρωνεία να κάνεις αυτού του είδους τις ερωτήσεις στο google. Ελπίζω να μην αυτοκτόνησε ο τύπος μετά το ανάγνωσμα της εγγραφής μου..!

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Τα ταξίδια του NESPA... Ένας Καλαματιανός στη ΣΑΜΑΡΙΑ!!!!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ

Ως κατ' εξοχήν έλληνας παρότι είχα προγραμματίσει το ταξίδι μου στη Σαμαριά πριν ακριβώς ένα χρόνο, άρχισα να ετοιμάζω τα πράγματά μου κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή: στις 1:00 τα ξημερώματα της Παρασκευής! Όντας φυσικά άυπνος την προηγουμένη (κλασσικά) τελικώς κοιμήθηκα στις 4:00 τα ξημερώματα για περίπου 3 ώρες...

Την επομένη, αφού φορτώθηκα όλα τα σχετικά συμπράγκαλα (εκτός βατραχοπέδιλα όπως θα έκανε ένα κλασσικό μέλος του ΕΟΣ Χανίων για παράδειγμα) πήγα στη δουλειά κι από εκεί καπάκι πήρα διαδοχικά το λεωφορείο για Αθήνα, τον ηλεκτρικό για Πειραιά και έπειτα επιβιβάσθηκα στο «Βενιζέλος» της ΑΝΕΚ.

Γνωρίζοντας πλέον καλά τα κατατόπια του καραβιού (τρίτη φορά ταξίδευα με δαύτο) έστρωσα τα πράγματά μου στο γνώριμο (πλέον) κατάστρωμα 10 του καραβιού. Διαβάζοντας για κανα δίωρο και αφότου δεν με έπαιρνε ο ύπνος, διαπίστωσα πως αδίκως έψαχνα τα βρωμοπάπουτσα των «γειτόνων» μου που είχανε εγκατασταθεί στο προσκεφάλι μου (Καλαματιανοί επίσης).... ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΒΡΩΜΟΥΣΑΝ ΤΕΛΙΚΑ!!!!

Έτσι την έβγαλα στο μπαρ παρέα με τον Γιάννη, διευθυντή μιας γνωστής εταιρείας φίλτρων νερού της οποίας η έδρα είναι στο Ηράκλειο. Η συζήτηση κράτησε μέχρις πρωίας που για να αντεπεξέλθω χρειάστηκαν 6 espresso!

Σάββατο πρωί στα Χανιά!

Το πρωί, αφότου κατέβηκα από το «Βενιζέλος», έπεσα σε συμπλοκή μεταξύ οδηγού και επιβάτη (δε βγάλανε μαχαίρια, ευτυχώς!). Έπειτα πήρα το αστικό για Χανιά, όπου μετά από μια καθιερωμένη μπουγάτσα στου Ιορδάνη (διευκρινίζοντας πλέον «ΣΚΕΤΗΗΗ»!) άρχισα να σεργιανώ στα των Χανίων σοκάκια. Το πρωί πέρασε σχετικώς γρήγορα, μέχρις που μεσημεριάστηκα.. και έπρεπε να πάω στα γραφεία του συλλόγου! Εκεί δεν είχε μαζευτεί απλά σύλλογος.. αλλά ένα ολόκληρο κονβόϊ ορειβατών(!) που θα ερχόντουσαν στη Σαμαριά. Ήμασταν περί τα 140 άτομα όπως έμαθα εκ των υστέρων(:p).

Τελικά αφού χαιρετήθηκα με παλαιούς γνωστούς και αφότου ξελάφρωσα μια συνορειβάτισσα από Λάρισα παίρνοντας μέρος του φορτίου της, επιβιβάσθηκα στο λεωφορείο ΝΟ2 το οποίο και αναχώρησε πρώτο. Έπειτα ακολούθησαν διαδοχικά τα ΝΟ1 και ΝΟ3 με σειρά (σειρά που λέει ο λόγος).

Η πορεία οδικώς περνούσε μέσα από το οροπέδιο του Ομαλού καταλήγοντας στην αφετηρία του φαραγγιού όπου δέσποζε κι ένα τουριστικό πολυμάγαζο (καφενο-παντοπωλείο συν εστιατόριο + + + ).

Η πορεία για μια περίπου ώρα ήταν κατηφορική με ταμπέλες τύπου «ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΙΣ».. Με αρκετές στάσεις για φωτογραφίες και αφότου είχαμε φορτωθεί οι άρρενες της ομάδος τους άρτους της εκκλησίας (σαν τσουρέκια έμοιαζαν) φτάσαμε μετά από κανα δυομισάρι ώρες στο ομώνυμο χωριό Σαμαριά όπου θα γινόταν όλος ο «τζερτζελές»!

P1010853.jpg P1010851.jpg

Η αρχή του ..«ΤΕΛΟΥΣ»

Φτάνοντας λοιπόν στο «στοιχειωμένο» χωριό Σαμαριά, πρώτη μας ενέργεια ήταν να στήσουμε τις σκηνές μας. Έπειτα γνωρίστηκα με διαφόρους, πίνοντας παράλληλα ρακόμελο (έτσι για αρχή!). Αφού γευμάτισα από όλους και από λίγο, και αφότου έμαθα πως το επιπλέον βάρος που κουβαλούσα καθ' όλην την διάρκεια της πορείας ..ΗΤΑΝ ΤΡΟΦΙΜΑ(!) το καλαμπούρισα με τα παιδιά που κατεβήκαμε παρέα.

Λίγο πριν πέσει η νύχτα, είχαν ολοκληρώσει και οι τελευταίοι των Χανιωτών το έργο του στησίματος των σκηνών τους. Το καραβάνι είχε φτάσει όλο στον προορισμό του, οπότε ξεκίνησε το γλέντι!!! Γλέντι όμως στα κρητικά σημαίνει παράλληλα και ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ! Και ενώ εγώ είχα δοκιμάσει αρκετές ποικιλίες ντόπιων κρασιών ξεκίνησα να δοκιμάζω και αυτές των τσικουδιών!! ΦΥΣΙΚΑ ΜΕΧΡΙΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΚΩΛΟΣ (ευτυχώς που το μόνο που δεν θυμάμαι είναι η επιστροφή μου στην σκηνή!).

Η βραδιά κύλησε με κρεατοψησίματα και live εκτέλεση διαφόρων μαντινάδων, άλλοτε σχετικών και άλλοτε ασχέτων με την περίσταση (αλλά ουδείς ενδιαφερόταν για το περιεχόμενο αυτών)...

P1010921.jpgΑφού τα ήπιε και ο παπάς της αποστολής, άρχισε να λέγει και αυτός τα δικά του! Μέχρις που τον λόγο πήρε κάποιος εκπρόσωπος του συλλόγου κάνοντας παράκληση να «απολαύσομε» την μαγεία της περιοχής «ακούοντες» τα νερά όπου κυλούσαν στο φόντο (υπό την επήρεια του αλκοόλ φυσικά). Αφότου τελείωσε πήρα τον λόγο εγώ (επίσης υπό την επήρεια της ίδιας ντόπιας ουσίας) φωνάζοντας πως πλέον ο λόγος τελείωσε και πως μπορούσαμε να ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΒΡΥΣΕΣ!!

Το γλέντι έπειτα άναψε ΑΓΡΙΑ και είχε κατάληξη στην γέφυρα όπου την βγάλαμε από όσο θυμάμαι μέχρις τις 2 τα ξημερώματα. Εκεί είχα την ευκαιρία να ανακαλύψω ένα «περίεργο» όργανο του οποίου δεν μπορούσα να βρω τις νότες (δεν έμοιαζε μήτε με κιθάρα μήτε με μπαγλαμά) και αφότου σκότωσα αρκετό από το περιεχόμενο ενός μπουκαλιού που περιφερόταν εμπρός μου (αχχχ), σηκώμενος κατά τις δύο (μετά από επίκληση όσων κρύωναν), η αϋπνία των προηγουμένων ημερών και η νηστεία (όσαν άθεος νηστεύω μετά το Πάσχα :p) οδήγησε στο να σβήσω μηχανές(!) (τα υπόλοιπα τα θυμάμαι σαν όνειρο «τρα-λαλώ»)..

Έπειτα κουβαλητός «επήγα» στην σκηνή, που ας είναι καλά ο σύντροφος ο οποίος «εθυμώταν» που είχαμε σταθμεύσει!!!! Αφού δεν καρφώθηκα στο πλέγμα(!) που ασκόπως ήταν στημένο δίπλα στην σκηνή μας (στην προσπάθειά μου να βγάλω τα άρβυλά μου :p) έπεσα τελικώς (στη σκηνή :p) σαν ξερός μέχρις τις 7 της επομένης....

P1020001.jpg P1020008.jpg

Σαμαριάς συνέχεια..

Η Κυριακή με βρήκε να ξυπνάω στη σκηνή(!) με κεφάλι σχετικά ελαφρύ (εε;;).. Φυσικά όπως καμαρωτά καμαρωτά με ενημέρωσαν κάποιοι εκ των παρευρισκομένων, αυτό συνέβη λόγω της καλής ποιότητας των «ξυδιών» που είχα κατεβάσει την προηγουμένη! Αφού καλημέρισα και καλημερίστηκα με καμιά 50αριά άτομα έπειτα άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου! Και αφότου τα φόρτωσα και πάλι στην πλάτη (μαζί με κάτι extra bonus της Δήμητρας - περί σκηνής ο λόγος) έπειτα από περιέργεια πέρασα από την εκκλησία. Αν και βάσει προγράμματος θα ξεκινούσαμε γύρω στις 10, εγώ έφυγα 20λεπτά νωρίτερα (πριν ολοκληρωθεί η λειτουργία).

SAMARIA.jpgΣτο δρόμο αφού πόζαρα σε αρκετών ΑΣΧΕΤΩΝ(!) τις φωτογραφίες (μερικές τις εντόπισα και στο facebook), γκαζώνοντας βρέθηκα να περπατώ μόνος πρώτος! Τελικά μετά από ολιγόλεπτη στάση ήρθαν και μερικοί ακόμα, με τους οποίους τελικώς βγάλαμε παρέα το φαράγγι. Φυσικά αφότου το βγάλαμε, ήπιαμε από ένα καφέ για τις περίπου 2 ώρες όπου περιμέναμε να τερματίσουν οι «πρώτοι» εκ των υπολοίπων.

Μερικοί βούτηξαν στη θάλασσα, ενώ εγώ μην έχοντας μαγιό, την έβγαλα απλώς με ηλιοθεραπεία. Έπειτα γευματίσαμε κατά παρέες στις ταβερνούλες της γύρω περιοχής πριν πάρουμε (την Αργώ... ΕΛΕΟΣ) το καραβάκι της επιστροφής.

Το βραδάκι φυσικά είχα δώσει το λόγο μου να παραβρεθώ στο Πνευματικό Κέντρο και στη βιντεοπροβολή της ταινίας ντοκιμαντέρ «Άλλος Δρόμος δεν Υπήρχε» του Σταύρου Ψυλλάκη. Βέβαια, όσες φορές προσπάθησα να παρακολουθήσω «αριστερές» ταινίες κόντεψα να πάθω ασφυξία (από τον κόσμο)!!! Αν και αυτή την φορά, πηγαίνοντας καπάκι μετά την εκδρομή (για να προλάβω ο μλκ) θα πρέπει οι υπόλοιποι να έπαθαν ΑΣΦΥΞΙΑ (από την ιδρωτίλα μου)!!! Πάτα 'με να σε πατώ, γινόταν εκεί μέσα της «κακομοίρας(..)»!

Τελικώς αφού γνωρίστηκα με διαφόρους και αφότου βρήκα κι έναν γνωστό(!), έπειτα επέστρεψα σπίτι, όπου μετά από ένα ζεστό μπάνιο την βγάλαμε στον «Άσωτο» (αυτή τη φορά για ούζα μέχρις τις 2!). Επιστρέφοντας σπίτι περπατούσα σαν γάτα, για να μην ξυπνήσω τη Δήμητρα και τους γονείς της. Ο μόνος που με κατάλαβε πρέπει να ήταν ο σκύλος, που σήκωσε την γειτονιά στο ποδάρι....

Μια 'μέρα στο Χάντακα!

Κατά τις 6.15 το πρωί ξύπνησα και κατά τις 7.00 σηκώθηκα από το κρεβάτι με σκοπό να ετοιμάσω τα πράγματά μου για Ηράκλειο. Φυσικά μην έχοντας την υπομονή να περιμένω το (γνωστό πλέον) αστικό «Περιβολάκια» κατέβηκα δια ποδός.. Ευτυχώς που καθώς έκοβα τα στενά της πόλης στην τύχη, βρέθηκα μπροστά στο ΚΤΕΛ!! Αφού χαιρέτισα κάτι συνορειβάτισσες που γνώρισα την προηγουμένη, έπειτα επιβιβάσθηκα στο λεωφορείο για Ηράκλειο.

Νωρίς το μεσημέρι με βρήκε να περιπλανιέμαι στα σοκάκια του «Χάντακα», αναζητώντας επειγόντως NET CAFΙ (το κινητό για δεύτερη φορά τα είχε φτύσει οπότε έψαχνα τα τηλέφωνα στον κατάλογό μου στο internet). Αν και αρχικώς θα συναντούσα 3 άτομα, λόγω υποχρεώσεων συνάντησα μονάχα έναν με τον οποίο απολαύσαμε ένα ζεστό καφεδάκι, με τα λεοντάρια να μας κοιτούν!

Αφού σεργιάνισα και πάλι στην πόλη και στο λιμάνι, έπειτα έπιασα συζήτηση με κάτι παππούδια που είχαν αράξει σε μια πλατεία (με ένα αποκεφαλισμένο άγαλμα) και με κάτι τουρίστριες από Ολλανδία (για Ιταλό μου είπαν πως με περάσανε, άντε να δούμε τι άλλο θα ακούσω στο Ηράκλειο)!

Ανταλλάξαμε email κ.τ.λ. κι έπειτα πήρα το δρόμο προς το λιμάνι. Αφού ενημερώθηκα για την επιτυχία της Καβάλας στη Β' Εθνική (από του χρόνου Α' :p) παρέα με μια μπύρα, ανέβηκα έπειτα στο καράβι....

Το ψυγείο της «Αριάδνης»

Περίπου μία ώρα πριν την αναχώρηση, όντας πτώμα από την κούραση, μιας και είχα περπατήσει το μισό Ηράκλειο με τα πόδια φορτωμένος σαν θιβετιανός οδηγός βουνού, άρχισα να αναζητώ ανθρώπους στις αίθουσες του καραβιού. Το «Αριάδνη» εκτός της πολυτέλειας όμως, θύμιζε στοιχειωμένο πλοίο! Αν πω πως δεν υπήρχε κανείς, εντάξει(..), θα ήταν υπερβολή(;): ΗΜΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ ΕΓΩ!!!!!

Αφού ξεφόρτωσα λοιπόν, έστρωσα το υπόστρωμα και την έπεσα για ύπνο, εκμεταλλευόμενος την ησυχία. Βέβαια, μετά από κανα μισάωρο ήρθαν κι άλλοι πέντε, οι οποίοι προτίμησαν την αίθουσα που είχα καθίσει, περισσότερο για ασφάλεια (κλασσικά, για να αφήσουν τα πράγματά τους δίχως το φόβο να τους τα κλέψει κανείς). Το πρόβλημα όμως ήταν πως, οι άνθρωποι της ΑΝΕΚ για να διασφαλίσουν πως οι αίθουσες του πλοίου θα μείνουν άδειες (μιας και είχε ελάχιστους επιβάτες), είχαν βάλει τον εξαερισμό και δεν τον έκλεισαν όλο το βράδυ. Στην αρχή αφού άρχισα να τουρτουρίζω, φόρεσα διαδοχικά δεύτερη μπλούζα, φλις, μπουφάν κ.λ. Τελικά με πείρε ο ύπνος για κανα μισάωρο όταν κατά τις 11.30 το βράδυ ξεκίνησε η παρέλαση: Με την σειρά ένας ένας πηγαίνανε στην τουαλέτα. «Τι στο διάολο, συχνοουρία πάθανε όλοι τους»; -αναρωτήθηκα. Και όχι τίποτες άλλο, αλλά η τουαλέτα ήταν απέναντί μου και όλοι τους, περνούσαν από δίπλα μου!

Το πρωί τελικά σηκώθηκα με τρέμουλο και πόνο στο στήθος!! Βλέποντας έναν μεσήλικα να πηγαίνει προς την τουαλέτα τον ρωτώ: «Να σας ρωτήσω, έχει κρύο ή απλά ιδέα μου είναι»; Κι εκείνος μου απαντά: «Μόνο κρύο; Αφού το κατάλαβες κι εσύ που είσαι ντυμένος σαν εσκιμώος, φαντάσου»! Εντωμεταξύ όλο το βράδυ έψαχνα να βρω ένα ζεστό ρόφημα και δεν έβρισκα πουθενά! Όλα είχαν κλείσει από τις 11.00!!! Μέχρις που το πρωί ρώτησα έναν τεχνικό που περνούσε από κει και με ενημέρωσε πως μονάχα στο πρώτο κατάστρωμα λειτουργούσε καφετέρια! «Πες το ρε χριστιανέ», ακούστηκε μια φωνή από το βάθος.

Τελικά 5.30 το πρωί της Τρίτης φτάσαμε Πειραιά, αλλά όσοι την είχαμε βγάλει στο ψυγείο της «Αριάδνης» φύγαμε από το καράβι μετά τις 6:00. Το ζεστό ρόφημα επιβαλλόταν για να συνέλθουμε από το «μελάνιασμα»! Έπειτα πήρα τον ηλεκτρικό με τελικό προορισμό τα Εξάρχεια....

P1010889.jpg

 

Η παρούσα εγγραφή είναι αφιερωμένη στη χαμογελαστή νεαρή συνορειβάτισσα Άννα του συλλόγου μας που τη χάσαμε δυστυχώς πρόωρα τη Μεγάλη Πέμπτη και η οποία ήθελε πάρα πολύ να κάνει αυτό το ταξίδι...

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

Η έννοια της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και η θρησκευτική μας παράδοση

Ελευθερία εν συντομία ίσως θα λέγαμε πως είναι η απουσία περιορισμών. Είναι το αγαθό εκείνο που έχει εξυψωθεί όσο κανένα άλλο στο ρου της ιστορίας, ιδίως μετά από περιόδους καταπίεσης. Είναι το αγαθό που αποτέλεσε την πηγή της δημιουργικότητας, της αυτονομίας, της κριτικής και της αμφισβήτησης, ακόμη δε και της επανάστασης, είτε μιλούμε για ατομικό είτε για συλλογικό επίπεδο.

eleutheriaΤο πιο γνωστό ελεύθερο πολίτευμα στην ιστορία είναι αυτό της Δημοκρατίας, όπου το κοινωνικό σύνολο, οι πολίτες δηλαδή, αποτελούν ρυθμιστή και κεντρικό άξονα των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων της ίδιας τους της κοινότητας. Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν, δεν νοείται ατομική ελευθερία για μια σύγχρονη κοινωνία δίχως την αναγνώριση από μέρους μας των ατομικών ελευθεριών των υπολοίπων. Αυτό το βασικό στοιχείο που αποτέλεσε κλειδί του δημοκρατικού πολιτεύματος, που μάθαμε να το αμαυρώνουμε ιστορικά εξαιτίας της δουλείας, μας κάνει και αδιαφορούμε για το κοινωνικό σύνολο θέτοντας ως επίκεντρο της ελευθερίας, τον ίδιο μας τον εαυτό. Παραβλέποντας ίσως το γεγονός ότι πάντοτε η πιο ισχυρή ομάδα, που κατέχει την πλειοψηφία, αποφασίζει και καθορίζει τα όρια της ελευθερίας.

Η έννοια όμως αυτή της ελευθερίας έρχεται σε διαμετρική αντίθεση με την ελευθερία όπως νοείται για την χριστιανική μας παράδοση. Εκεί συναντά κανείς μια παραίτηση του ατόμου από τις κοινωνικές και ατομικές τους ελευθερίες, βλέποντας έναν στείρο συμβιβασμό με αυτό που ο ίδιος ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται, ίσως ως καταπιεστικό, άλογο και περιοριστικό. Ο λόγος φυσικά που συμβαίνει αυτό είναι διότι η ελευθερία για την χριστιανική μας παράδοση παίρνει μια διαφορετική σημασία, που νοείται ως η απελευθέρωση των πιστών από τον Χριστό, η οποία αυτομάτως τους κάνει δέσμιους όχι μονάχα σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Αυτή η απουσία περιορισμού, στη θρησκευτική μας παράδοση γίνεται ακριβώς ένα είδος περιορισμού, που για να μην φανεί ως έχει, αποκτά την σημασία της ανταμοιβής από το υπερβατικό και το Θεό, που κάνει τους ανθρώπους να παραιτούνται από την όποια προσπαθεί δημιουργίας κριτικής ή αμφισβήτησης. Αυτή η διαστρέβλωση της ελευθερίας που πηγάζει στον Νεοπλατωνισμό, είναι η αιτία της γενικότερης παρακμής της σύγχρονης κοινωνίας και των θεσμών, που μας κάνει απαισιόδοξους για το μέλλον μας, μιας και το όραμα του μέλλοντος έχει δώσει την θέση του στην ενθύμηση του παρελθόντος. Η όποια ελευθεριάζουσα σκέψη αναφορικά με την θρησκευτική μας παράδοση παίρνει δυστυχώς μια αρνητική σημασία, η οποία υποθάλπει την στασιμότητά μας ως έθνος και την πολιτισμική μας ασημαντότητα, εν συγκρίσει με τους λαούς της Ευρώπης.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Το μήνυμα της Μεγάλης εβδομάδας: «Καλή (επ)ανάσταση»!

Σεισμός ήταν και πέρασε, αφήνοντας στους νεοέλληνες ένα αίσθημα συμπόνιας προς τον άτυχο φοιτητή ελληνικής καταγωγής και τους γονείς του. Όσο για τους εκατοντάδες άλλους νεκρούς, δεν ανησυχούμε, αν και καθολικοί, θα τους αναπαύσει ο Θεός..!! Στην Ελλάδα άλλωστε έχουμε σημαντικότερα ζητήματα να ασχοληθούμε και αναφέρομαι όπως γίνεται προφανές, στον πόλεμο που έχει ξεσπάσει με βολές, αιχμές και δόρατα στην προανακριτική της υπόθεσης Παυλίδη (Γουστάρω, είχαμε καιρό να δούμε σόου). Το μόνο που μας έλειψε, είναι κανα σκάνδαλο με «κέρατο» από πολιτικό πρόσωπο! Αλλά τι να πεις, οικονομική κρίση βλέπεται, που μυαλό για αλλού... Έκλεισε πάντως και η υπόθεση ΜΕΒΓΑΛ (ας είναι καλά τα κουμπαριά που ξελασπώσανε - εμείς να δούμε πότε θα τους γιαουρτώσουμε μερικούς μερικούς). Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, τελευταία η Ελλάδα ζει μεγάλες στιγμές (παρακμής;)!! Ο λόγος φυσικά για τα «γκαζάκια» και τις «μολότοφ» που απ' όσο φαίνεται έγιναν της μόδας και στις εκκλησίες(!), από τους ανεγκέφαλους αντιεξουσιαστές (τα καλάζνικοφ λείπουν, έτσι για να δέσει το πράμα)! Φέτος μάλιστα, ίσως να μην χρειαστεί το Άγιο Φως να ταξιδέψει από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να έρθει αδέσποτο από κανα κουκουλοφόρο-λαμπαδοφόρο! Κι αν ακόμα λαμπαδιάσει κανένας επιτάφιος, σιγά τα αυγά(p), το πολύ αντί της κλασσικής φράσης που συνηθίζουμε «καλή ανάσταση», άντε να πούμε και «καλή επανάσταση»!


Υ.Γ. Πάντως στο Πασόκ βρε παιδί μου φέτος θα γιορτάσουν κυριολεκτικά «ανάσταση εκ νεκρών»!! Την στιγμή που άλλους τους προβληματίζει η Μεγάλη Παρασκευή.....

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ - Οι επιλογές μου

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Ένα απόγευμα στη Θεσσαλονίκη.. Τι να πρωτοδείς;;

Τι να πρωτοδείς τελικά στη Θεσσαλονίκη; Μέσα σε ένα απόγευμα έπρεπε να πάω στην παρουσίαση του ντοκιμαντέρ που αφορούσε τον Άρη Βελουχιώτη στην αίθουσα Γκαίτε, στην εκδήλωση αφιερωμένη στο Γιάννη Ρίτσο και τέλος στην ποιητική βραδιά όπου η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ θα διάβαζε ποιήματά της. Στην αίθουσα Γκαίτε γινόταν πανικός: Αφού παρακολούθησα ένα μέρος, όρθιος και κάτω απο την αφόρητη ζέστη της αίθουσας έφυγα για την εκδήλωση του Γ. Ρίτσου (ελπίζω να την δω αύριο στο DOC MARKET). Έλα όμως που το ρητό "ρωτώντας φτάνεις στην πόλη" δεν είχε αποτέλεσμα.. Μέχρις να μάθω πως πηγαίνουν στο "Εντευκτήριο" η εκδήλωση είχε σχεδόν τελιώσει!! Τελικά, βέβαια παρακολούθησα την ποιητική βραδιά..

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με την οργανωτική συμβολή του «Εντευκτηρίου» και αφορούσε την ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Αρχικώς πραγματοποιήθηκε δρώμενο με τους ηθοποιούς Γιάννη Καραούλη και Ευσταθία Τσαπαρέλη και τους σπουδαστές του δεύτερου έτους της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ βασισμένο στο ποιήμα «Όταν το σώμα» που σκηνοθέτησε η Αναστασία Θεοφανίδου και ο Νίκος Βουδούρης. Ακολούθησε ανάγνωση μερικών ποιημάτων της απο την ίδια την ποιήτρια, την αποία καταχειροκρότησε ο κόσμος που παραβρέθηκε στην εκδήλωση.

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρούκ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Νότια Γαλλία και Ελβετία (Πανεπιστήμιο Γενεύης). Είναι Διπλωματούχος της Σχολής Μεταφραστών και Διερμηνέων (αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά). Πρωτοδημοσίευσε στην Καινούργια Εποχή το 1956. Άρθρα και δοκίμια για την ελληνική ποίηση και τη μετάφραση της ποίησης έχει δημοσιεύσει σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1962 τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο Ποίησης της πόλης της Γενεύης (Prix HENSCH). Το 1985 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Έχει δώσει διαλέξεις και διάβασε ποιήματά της σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και Καναδά (Harvard, Cornell, Daztmouth, N.Y. State, Princeton, Columbia κ.α.) Το 2000 τιμήθηκε με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών). Έργα της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες και ποιήματά της βρίσκονται σε πολλές ανθολογίες σε όλο τον κόσμο.

Σίγουρα θα φύγω απο την Θεσσαλονίκη με τις καλύτερες των εντυπώσεων, μιας και με το πλήθος των παράλληλων εκδηλώσεων δίχνει πως αγαπά πραγματικά τον πολιτισμό!!..


Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Καρναβάλι - Η αρχαιότερη ελληνική γιορτή

Μια πρωτότυπη βιβλιοπαρουσίαση, μιας και πραγματοποιήθηκε υπό τους ήχους του τοπικού συλλόγου Νεδουσαίων Καλαμάτας, έλαβε χώρα την περασμένη Τρίτη 24 Φεβρουαρίου στο καφενείο «Ο Πλάτανος» στην Καλαμάτα, -με αφορμή και την περίοδο του καρναβαλιού όπου διανύουμε, αυτή του βιβλίου του συγγραφέα Μάριου Βερέττα με τον ομώνυμο τίτλο «Καρναβάλι - Η αρχαιότερη ελληνική γιορτή». Την εκδήλωση διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Αντίλογος και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νεδουσαίων Καλαμάτας.

Σε μια εποχή όπου η αμφισβήτηση των πανάρχαιων ελληνικών εθίμων τείνει να εξελιχθεί σε μια κατάσταση που πρέπει να μας ανησυχεί, ο δημοσιογράφος Θανάσης Παντές προλογίζοντας το βιβλίο του Μάριου Βερέττα, επεσήμανε πως το καρναβάλι αποτελεί ένα έθιμο που έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα και που κρατά μέχρι τις ημέρες μας στοιχεία της ελληνικότητάς του, παρά ίσως τις όποιες παρεμβάσεις όπου δέχθηκε στο διάβα του χρόνου τόσο από τον χριστιανισμό όσο και από ξένα προς ημάς έθιμα και παραδόσεις.

Η «χριστιανική αποκριά δεν έχει καμία σχέση με το αρχαίο ελληνικό έθιμο της αποκριάς» τόνισε, αναφερόμενος στην «αθυροστομία και τη βωμολοχία», που όπως εξήγησε είναι συνυφασμένα με την ζωή του νεοέλληνα και δεν μπορούν να εξαλειφθούν υπό καμία απαγόρευση, κάτι που όπως είπε πρέπει αντί να το επικρίνουμε αρνητικά, θα πρέπει να το δούμε ίσως ως «ένα ακόμα ιδιαίτερο στοιχείο της ελληνικής μας ιδιαιτερότητας».

Αναφερόμενος στις μηνύσεις πολιτικών που έλαβαν χώρα πρόσφατα προς γνωστούς σατιρικούς καλλιτέχνες, τόνισε το παράλογο της υπόθεσης, του γεγονότος δηλαδή «η σάτιρα να θεωρείται ποινικό αδίκημα», υπογραμμίζοντας παράλληλα πως αποτελεί υποχρέωσή μας όχι μονάχα να την διαφυλάξουμε, αλλά και να την χρησιμοποιήσουμε ως «όπλο» απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας και κάθε δυσκολία που πιθανόν βρεθεί εμπρός μας.

karnavali6Από την πλευρά του ο πρόεδρος του συλλόγου Νεδουσαίων στο σύντομο χαιρετισμό του, επεσήμανε πως «στην Νέδουσα δεν πηγαίνουν απλά θεατές, πηγαίνουν συν-εορταστές, συμ-ποσιαστές» και όλοι οι παρευρισκόμενοι τελούν υπό μύηση ενός εθίμου που πέρασε από γενιά σε γενιά για να φτάσει μέχρι τις ημέρες μας.

Ο λόγος δόθηκε έπειτα στον ερευνητή Χρήστο Ζερίτη, ο οποίος αναφορικά με το δρώμενο της Νέδουσας, επεσήμανε την μοναδικότητά του και την πολιτισμική του αξία (όπως αυτή αναγνωρίστηκε από την Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία) για τη νότια Ελλάδα, μιας και παρόμοια έθιμα κατάφεραν και διασώθηκαν μέχρις των ημερών μας μονάχα στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Αναφορικά με τις επικλήσεις μερικών συγχρόνων, ότι δηλαδή «μας αρέσει η λατρεία του δωδεκάθεου ή οι αισχρολογίες» σχετικά με την βωμολοχία του δρωμένου της Νέδουσας, ο κ. Ζερίτης επεσήμανε τον κυρίως σκοπό που αυτή τελεί: Του γεγονότος δηλαδή ότι δεν αποτελεί μια τυχαία βωμολοχία, αλλά σε συνδυασμό με τις πράξεις που λαβαίνουν παράλληλα χώρα, διαφαίνεται το γεγονός πως αποσκοπούν στην «αναβίωση της επίκλησης της γονιμότητας», που όπως εξήγησε, γίνεται αναφορικά με την αναβίωση και την διαφύλαξη αυτού του δρωμένου και όχι για όποιους τουριστικούς ή ίσως και διαφημιστικούς λόγους, όπως μερικοί πιθανός να νομίζουν.

Ο Μανώλης Καρακαϊδός -Ιθωμάτας από την πλευρά του αφηγήθηκε τις προσωπικές του αναμνήσεις από τα δρώμενα της Καθαρής Δευτέρας, τα οποία όμως με την πάροδο του χρόνου εγκαταλείφθηκαν από τον κόσμο εξαιτίας του ότι αυτά κατηγορήθηκαν ως ειδωλολατρικά και βάρβαρα από την εκκλησία. «Χοροί και τραγούδια από μικρούς και μεγάλους» όπως είπε χαρακτηριστικά, «αποτελούσαν έναν τρόπο να γνωριστούν οι νέοι και οι νέες», τονίζοντας πως «όλος ο κόσμος τότε συμμετείχε ενεργά στα δρώμενα» κι όχι όπως συμβαίνει σήμερα, που ο περισσότερος κόσμος απλά μένει αμέτοχος περιμένοντας «απλά να δουν να περάσει το άρμα των καρνάβαλων».

 karnavali4

Ο Μάριος Βερέττας από την πλευρά του επεσήμανε πως έθιμα όπως αυτά της Πάτρας και της Αθήνας επί παραδείγματι, αν και τα αποκαλούμε σήμερα ως «καρναβάλια», ουδεμία σύνδεση δεν έχουν με τα δρώμενα της αρχαίας Ελλάδας, διότι όπως εξήγησε αποτελούν μίμηση του ιταλικού καρναβαλιού που ιστορικά ανάγεται στο 17ο αιώνα στα πλαίσια της τότε αντιμεταρρύθμισης.

«Όταν οι γερμανοί με επικεφαλής τον Λούθηρο αντιστάθηκαν στην καθολική εκκλησία με την μεταρρύθμιση και δημιουργώντας τις εκκλησίες των διαμαρτυρομένων» όπως είπε χαρακτηριστικά, «η πρώτη αντίδραση της επίσημης καθολικής εκκλησίας ήταν να εξαπολύσει διωγμούς εναντίον τους και εναντίον οποιουδήποτε αμφισβητούσε το κύρος του Πάπα. Όταν όμως είδαν πως δεν πέρναγε η τρομοκρατία της ιερής εξέτασης, αφήσανε τους καθολικούς να 'ξελυσσάνε' ερωτικά με το λεγόμενο κόλπο της αντιμεταρρύθμισης. Στα πλαίσια αυτής της αντιμεταρρύθμισης προέκυψε το καρναβάλι της Ρώμης αρχικά με οργιώδεις τελετές και εν συνεχεία αυτό της Βενετίας».

Σε πάρα πολλά μέρη της Ελλάδος όμως τα δρώμενα του καρναβαλιού περιλαμβάνουν το βάψιμο με φούμο, οι άνθρωποι βωμολοχούν, που όπως εξήγησε ο συγγραφέας, τα στοιχεία αυτά ανάγονται ιστορικά στην αρχαία Ελλάδα και ακριβώς για αυτό τον λόγο πολεμήθηκαν από την εκκλησία και κατηγορήθηκαν ως ειδωλολατρικά (όπως το περίφημο καρναβάλι του Τιρνάβου, το πένθιμο καρναβάλι της Νάουσας κ.α.)

Αναφερόμενος στην έννοια της ίδιας της λέξης καρναβάλι εξήγησε πως αυτή πιθανόν να μην προέρχεται από την λατινική φράση «carne e valle» (που σημαίνει απόσυρση του κρέατος, κάτι σαν το ελληνικό από-κρεω) όπως πολλοί μελετητές και λαογράφοι υποστηρίζουν.

karnavali«Αυτή η ετυμολογία πιθανόν να συνδέεται με την χριστιανική παράδοση αλλά σε καμία περίπτωση δεν συνδέεται με τα ελληνικά δρώμενα» τόνισε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας παράλληλα την πεποίθηση «το καρναβάλι να είναι σύνθετη λέξη από το Κάρνος και το βαλλίζω». Βαλλίζω στα αρχαία ελληνικά σημαίνει στέκομαι και χοροπηδάω (μια κίνηση που την βλέπουμε σε πολλά ελληνικά δρώμενα ακόμη και σήμερα). Το Κάρνος πιθανόν συνδέεται με την λατρεία του Κάρνιου Απόλλωνα, που ως λέξη ίσως δεν θα πρέπει να ξενίζει τους Μεσσήνιους, μιας και η ίδια η λέξη μάλλον αναφερόταν σε πανάρχαιο (ζωόμορφο) προδωδεκαθεϊστικό θεό ο οποίος λατρευόταν από τους κτηνοτρόφους. Αργότερα, με την επίδραση των δώδεκα θεών από τους Δωριείς ταυτίζεται ο Απόλλων μαζί του, που ονομάστηκε στην περιοχή κι ως «Κάρνιος Απόλλωνας». Αναφερόμενος στις Περιηγήσεις του Παυσανία ο κ. Βερέττας επεσήμανε πως, στην περιοχή της σημερινής Καλαμάτας, στις αρχαίες Φαρές, υπήρχε το άλσος του «Καρνίου Απόλλωνα», γεγονός που έκανε τον ίδιο τον συγγραφέα να εκφράσει την πεποίθηση πως το γεγονός αυτό «πιθανόν να συνδέεται με το δρώμενο της Νέδουσας» κάτι όμως που πιθανόν να αποκαλυφθεί στο μέλλον αν έρθουν στο φως περισσότερα στοιχεία.

Κλείνοντας ο κ.Μάριος Βερέττας διευκρίνισε πως «δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει γιατί το έθιμο να συνδέεται με την λατρεία του Απόλλωνα κι όχι του Διονύσου» γιατί όπως εξήγησε «ο Απόλλωνας εκτός από θεός της μουσικής, των καλών τεχνών και της μαντικής, ήταν πρωτίστως θεός των βοσκών και των βοσκοτόπων» σημειώνοντας παράλληλα πως ο βαλλισμός αποτελεί έναν από τους πολλούς χορούς των αρχαίων Ελλήνων.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τραγούδια του συλλόγου Νεδουσαίων και το ανάγνωσμα από τον συγγραφέα διαφόρων αρχαίων ελληνικών βωμολοχιών (τα οποία μάλιστα έχουν εκδοθεί και σε βιβλίο από τον ίδιο). Το βιβλίο του Μάριου Βερέττα «Καρναβάλι - Η αρχαιότερη ελληνική γιορτή» μπορείτε να το αγοράσετε από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο του ιδίου στην ακόλουθη διεύθυνση: www.verettas.gr


Ρεπορτάζ: Παναγιώτης Νεστορίδης - Φωτογραφίες:Μιχάλης Δημητρακόπουλος

Σχετική διασύνδεση: Καρναβάλι Καθαράς Δευτέρας στη Νέδουσα

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Μια ακόμα αφιερωμένη εγγραφή.. στο παθ..!!

Αν έχετε περιέργεια δείτε εδώ.......

Καλο βράδυ!!

Profile

nespa45 nespa
Kalamata, Messinia, Greece
Το προφίλ μου

Το αγαθό που κινδυνεύει προς εξαφάνιση είναι η λογική σκέψη και η κριτική. Είναι τα "φώτα" των αρχαίων που δώσαμε ώστε να μείνουμε στο "σκοτάδι".

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Φεβρουάριος 2010
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28      

ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΜΑΤΩΝ

Kalamata Blogs
Powered by eSnips.com