Ήταν γύρω στις 7.10μμ όταν έφτασα σπίτι μετά την πορεία της 23-02-11. Ένα μήνυμα στο facebook ήταν αρκετό για να κατέβω και πάλι, πίσω, Σύνταγμα! Καλούσαν τον κόσμο να κατέβει προς ένδειξη διαμαρτυρίας(?)! Ο λόγος, ένα γκρουπ στο facebook που αριθμεί πάνω από 4000 μέλη, αλλά στην πλατεία Συντάγματος είχαν μαζευτεί μόλις 30 -το πολύ 40- άτομα.
Αρχικώς μου έκανε εντύπωση! Μια διμοιρία έστεκε μπροστά στην σχετικά μικρή ομάδα πολιτών που ήταν συγκεντρωμένη. Έβριζαν το ΠΑΣΟΚ και την Αστυνομία. Αλλά τίποτε περισσότερο. Δυο πετρούλες μονάχα πέσανε, από πλάγια, προς τα ΜΑΤ. Μέχρι που σε κάποια φάση τα ΜΑΤ έσπρωξαν τους διαδηλωτές προς τα κάτω, απομακρύνοντάς τους από την πλατεία. Εκεί έπεσαν κανα δύο κροτίδες λάμψης και ένα δακρυγόνο. Οι διαδηλωτές μπήκαν στα Mc Donald's! Βλέποντάς το κι αυτό είπα: Σίγουρα δεν είναι αναρχικοί. Αλλά τι ήταν; Ένας μεσήλικας καθώς κατέβαινε την Ερμού με την πολυτελέστατη μοτοσυκλέτα του, την πάρκαρε στην μέση του δρόμου. Από την μία τα ΜΑΤ και από την άλλη οι εξεγερμένοι νέοι. Του είπα πως δεν ήταν κατάλληλος χώρος για να παρκάρει. Κι εκείνος αφελής μου εξήγησε πως άφησε το κράνος του και τα πράγματά του στα Mc Donald's και θα πήγαινε για να τα πάρει. Αφού του πρόσεξα τη μοτοσυκλέτα και αφού του ζήτησα να κάνει γρήγορα, καθώς αυτός γύρισε μετά από 2-3 λεπτά μου λέει. Τι παράνοια είναι αυτή; Του λέω μόνο παράνοια; Εδώ το πρωί σπάζανε τις πολυεθνικές και τώρα μπαίνουν στα Mc Donald's! Μου απαντά: Α, δεν είδες; Κλείσανε τα φώτα και τους διώξανε και τα παιδιά τους απείλησαν πως «αν κλείσετε θα σας τα σπάσουμε όλα». Κι έμεινα και πάλι, με την απορία! Άλλη εικόνα είχα σχηματίσει για τους αναρχικούς. Κάτι δεν κολλούσε. Τελικά, τα πνεύματα κάλμαραν και ο λιγοστός κόσμος ξανά πήγε στην πλατεία Συντάγματος. Μαζί και τα ΜΑΤ. Και εκεί έγινα μάρτυρας μιας απίστευτης εικόνας!
Μπάτσοι στεκόντουσαν στις δύο εισόδους αριστερά και δεξιά του Μετρό Συντάγματος. Και εκεί είχαν στηθεί πηγαδάκια. Πηγαδάκια όχι όμως μεταξύ μπάτσων. Ούτε πηγαδάκια μεταξύ διαμαρτυρομένων πολιτών. Πηγαδάκια μεταξύ μπάτσων-πολιτών! Στην αρχή νόμιζα στραβώθηκα: Αναρχικοί έπιασαν συζήτηση με την αστυνομία; Και τότε αποκαλύφθηκε πως τελικά δεν ήταν αναρχικοί οι περισσότεροι. Μάλλον, κανείς! Στην καλύτερη αποδείχθηκαν οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ και στην χειρότερη απλοί πολίτες, άσχετοι.
Έτσι, καθώς ανηφόριζα την πλατεία πλησίασα το δεξιό πηγαδάκι. Κι εκεί έγινα μάρτυρας μιας απίστευτης συζήτησης. ΜΑΤατζήδες, δίχως τις μάσκες τους, προσπαθούσαν να επιχειρηματολογήσουν σε όσα τους έλεγαν οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες. Πέντε πολίτες ρωτούσαν, ένας απαντούσε. Άλλοτε συμφωνούσαν οι ΜΑΤατζήδες με τους πολίτες και άλλοτε οι πολίτες με τους ΜΑΤατζήδες. Ακούστηκαν εκατοντάδες ερωτήσεις. Από τις πιο συχνές μέχρι τις πιο παράλογες! Είναι χέρι-χέρι αστυνομία και Χρυσαυγίτες-φασίστες-εθνικιστές; Γιατί στις κλούβες υπάρχει η ελληνική σημαία; Είναι πιο Έλληνες μήπως; Στην πρώτη ερώτηση ακολούθησε άρνηση των ΜΑΤατζήδων. Χάβρα «των Ελλήνων»! Κι εκεί παρενέβει κι εγώ: «Και μονάχα το γεγονός ότι κάθεται και συζητά μαζί σου σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι φασίστας» του είπα. Και οι μισοί και περισσότεροι από το πλήθος συμφώνησαν μαζί μου. Την δεύτερη απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο ερωτώμενος: «Για ποιο λόγο υπάρχει η σημαία στη Βουλή; Για ποιο λόγο υπάρχει στα σχολεία; Γιατί αυτοί να είναι πιο έλληνες από εμάς»; Ένας ΜΑΤατζής, μάλιστα, τους είπε: «Αν σας αφήσουμε να εισβάλετε στη Βουλή, αμέσως καταργείται το κράτος και το σύνταγμα και ακολουθεί μπάχαλο». Και πήρα το λόγο εγώ: «Εμείς οι 30 σήμερα είμαστε η μειοψηφία, που είναι τα υπόλοιπα εκατομμύρια έλληνες; Γιατί μόνο μερικές χιλιάδες αντιδρούν ενώ οι υπόλοιποι τους ψηφίζουν; Μια μειοψηφία θα αποφασίσει για το σύνολο»; Αλλά οι ερωτήσεις ήταν πολλές από τον κόσμο. Και επειδή όταν ρωτάς στην πραγματικότητα αποδέχεσαι ότι δεν ξέρεις, οι περισσότεροι έμειναν σιωπηλοί και άλλοι αρκέστηκαν σε βρισιές.
Έτσι έπιασα συζήτηση με τον Αλέξανδρο, τον Δημήτρη και μια κοπελιά. Και όλοι συμφωνήσαμε πως το «σπάσιμο» της ιδιωτικής ή της κρατικής περιουσίας δεν ήταν λύση, αλλά περισσότερο εξέφραζε απογοήτευση, που μεταφραζόταν σε στάση αντίδρασης-εκτόνωσης. Μάλιστα η κοπελιά μου είπε: «Και μου άρεσε η όλη συζήτηση». Και αφότου ανταλλάξαμε τηλέφωνα και facebook αποχαιρετιστήκαμε.
Οπότε κι εγώ ακολούθησα τους υπολοίπους 15 που πήγαν και στάθηκαν μπροστά στο ξενοδοχείο «King George». Οι απόψεις μου όμως, για τους ΜΑΤατζήδες ήταν μάλλον αρεστές. Όταν πλησίασα, μου φώναξαν οι μπάτσοι: «Φύγε»! Αλλά και μερικών εκ των διαδηλωτών τους ήταν αρεστές, και μου είπαν: «Έλα»! Και έτσι μπήκα μέσα στον κλοιό των μπάτσων. Ένας εξ αυτών μου είπε «θα τους προσαγάγουμε ...» Και τον ρώτησα: «Και τι σημαίνει αυτό; Λερώνεται ποινικό μητρώο; Δεν μπορώ να είμαι και εγώ»; Και μου απαντά: «Εφόσον φανεί ότι είσαι καθαρός δεν υπάρχει πρόβλημα». Οπότε κι εγώ παρέμεινα μέσα στον κλοιό των Μπάτσων.
Αφού ενημέρωσα μια φίλη μου, που με περίμενε για να βγούμε, άνοιξα συζήτηση με τα υπόλοιπα άτομα που μέχρι πρότινος έβριζαν την αστυνομία και έκαναν χειρονομίες. Και εκεί κατάλαβα ότι κανείς τους δεν ήταν αναρχικός! Οι περισσότεροι ήταν ή άσχετοι με κόμματα ή οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ. Χέστηκαν σχεδόν όλοι και με το ζόρι οι μπάτσοι τους κράτησαν στον κλοιό. Μονάχα ένας ξέφυγε τρέχοντας! Και έτσι έπιασα συζήτηση με την Μάγδα, η οποία με πέρασε για ασφαλίτη και άρχισε να με «ειρωνεύεται». Αυτό ήταν! Έπεσα κι εγώ απάνω της για να την «φάω»! Και ενώ όλους τους είχαν πάρει τα περιπολικά διαπίστωσα πως είχα μείνει μονάχα εγώ, η Μάγδα και η φίλη της. Και «του πατέρα σου (που αποδείχθηκε πεθαμένος)» και «του πατέρα μου (πάλι πεθαμένος)» φτάσαμε σε σημείο ο ένας να θέλει να μαλλιοτραβήξει τον άλλον. Και να σου το περιπολικό! Και ενώ οι αγωνίστριες έβαζαν όλη τους τη δύναμη αντιστεκόμενες, εγώ προχώρησα απτόητος μπροστά.
Ο υπεύθυνος μου λέει, «εσύ πέρασε μπροστά», κι εγώ ο άσχετος κάνω κίνηση κι ανοίγω την πόρτα του περιπολικού. Και μου φωνάζει: «Περίμενε, που πας»; Σταματάω και τον κοιτώ. Βάζει τα χέρια του στις τσέπες μου. «Το πορτοφόλι μου ... και τα κλειδιά μου» του λέγω. Και βγάζει ένα ζευγάρι χειροπέδες. Κι εγώ κάνω την κίνηση για να μου τις περάσει. Και μπαίνω πρώτος στο περιπολικό. Και καθώς είμαι μέσα, η Μάγδα συνεχίζει να με κράζει! Κι ένας μπάτσος από την διμοιρία μου λέει: «Όπως βλέπεις φίλε, δεν βγάζεις άκρη». Και αφού περνούν δια της βίας τις χειροπέδες και στις άλλες δύο μαζί, τις βάζουν στο περιπολικό κι αυτές. Κι εκεί όλα έγιναν κατανοητά για τις «αγαπητές» συνεπιβάτισσες.
Η Μάγδα έπαθε σοκ(!): Μου είχαν φορέσει χειροπέδες σαν κι εκείνη! Αφού στραβοκατάπιε αρχικώς, άρχισε να μου βγάζει τα «σάπια»: «Συγνώμη, πραγματικά συγνώμη, ήμουν στρεσαρισμένη, σε είχα περάσει για ασφαλίτη». Κι εγώ της απαντώ: «Δεν τρέχει τίποτα. Δεν είσαι η μόνη». Και καθώς καθόμαστε δίπλα-δίπλα, ρωτάει τον αστυνομικό μπροστά: «Δεν θα μας δείρετε ε»; Κι εγώ της απαντάω: «Θα μας κρεμάσουν ανάποδα και θα μας χτυπούν στα πόδια». Και ο αστυνομικός γελώντας τις κάνει: «Έτσι»! Και τότε με ρωτά ο μπάτσος εμένα πρώτον: «Πες μου τα στοιχεία σου: Ονοματεπώνυμο, όνομα πατέρα, μητέρας, ημερομηνία γεννήσεως και διεύθυνση κατοικίας». Κι ενώ εγώ άρχισα πρόθυμος να τα λέω, εκείνες αρνήθηκαν φωνάζοντας: «Δεν λέμε τίποτα αν δεν μιλήσουμε πρώτα με το δικηγόρο μας». Κι καθώς εγώ τα ξεφούρνιζα όλα οι άλλες μιλούσαν παράλληλα στο κινητό! Και καθώς οι ίδιες δεν κατάλαβαν χριστό από όσα τις είχε πει ο δικηγόρος τους, για κάθε μίας ξεχωριστά, ο αστυνομικός τις εξηγούσε: «Αν δεν μας πείτε τα στοιχεία σας, μπορεί να θεωρηθεί άρνηση προς τις αρχές και να μπείτε μέσα για 6 μήνες». Και αμέσως τα ξεφούρνισαν όλα φυσικά. Έτσι γίναμε φίλοι και ανταλλάξαμε τηλέφωνα μετέπειτα.
Ήμασταν συνολικά 16 άτομα. Αφού καθίσαμε για περίπου δύο ώρες -και κάτι- στον 11ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. και έναν-έναν μας έκαναν εξακρίβωση στοιχείων, έπειτα μας άφησαν. Όμως ένα μικρό περιστατικό μου έδωσε την δυνατότητα να συνειδητοποιήσω μια λεπτομέρεια!
Σε κάποια φάση πήγα να τραβήξω με το κινητό μου μια φωτογραφία και με είδε, και με πλησίασε με απειλητικό ύφος ένας ασφαλίτης! Μου αρπάζει από τα χέρια το κινητό και μου λέει: «Τι θέλεις; Να σου το σπάσω; Βλέπεις πόσο καλά σας συμπεριφερόμαστε». Κι εκεί συνειδητοποίησα πως έκανα μαλακία! Και συνεχίζει: «Αφού σας ενημερώσαμε εξ' αρχής. Δεν βγάζουμε φωτογραφίες εδώ». Και πραγματικά του ομολογώ πως δεν το άκουσα και πως είχε δίκιο. Έτσι, αφότου έσβησα την φωτογραφία και αφότου τσέκαρε αν είχα τραβήξει άλλες, με άφησε. Το δημοσιογραφικό ένστικτο στη Γ.Α.Δ.Α. δεν πιάνει. Και έτσι έπιασα συζήτηση μαζί του! Και πραγματικά ακούγοντας την φίλη της Μαγδαληνής να μου λέει: «Αφού τα βρήκατε εσείς, τέλος!»(εννοώντας τη φίλη της -εκείνη γελούσε) ... ο ασφαλίτης με ρωτά: «Δεν είστε μαζί»; Και καθώς προσπαθώ να του εξηγήσω πως σκατά βρέθηκα κι εγώ εκεί, μου έρχεται στο μυαλό μια συζήτηση από τον προηγούμενο Δεκέμβρη, όταν στα γεγονότα εις μνήμη του Γρηγορόπουλου βρέθηκα έγκλειστος σε μια πολυκατοικία στα Εξάρχεια μαζί με αναρχικούς. Και τα πιτσιρίκια μου λέγαν «φάγαμε ξύλο κατά την προσαγωγή μας», ολοκληρώνοντας «αλλά κι εμείς τους γαμήσαμε στις βρισιές». Και τότε κατάλαβα την ερώτηση της Μάγδας μέσα στο περιπολικό! Μόνο που η Μάγδα δεν ήταν αναρχική ... δεν είπα τίποτα. Έγινα φίλος με όλους! Τους έδωσα τα πραγματικά μου στοιχεία και τον αριθμό του τηλεφώνου μου. Και τους κάλεσα και στο πάρτυ της Ένωσης Άθεων. Και όλοι μου χαμογέλασαν, υποσχόμενοι πως θα έρθουν...
Εκτός από ταλαιπωρία όμως, επιβραβεύθηκα για τον κόπο μου! Γνώρισα μια συνάδελφο επίσης άσχετη με κόμματα, τη Μελίνα, που τελικά με γνώρισε στο δημοσιογραφικό της γραφείο και ομολογώ πως βρήκα συνεργάτες. Για άλλη μια φορά η ειλικρίνεια αποδείχθηκε σωτήρια.
Ο Καζαντζάκης κάποτε είχε πει: «Δέ φοβάμαι τίποτα. Δεν ελπίζω τίποτα. Είμαι λέφτερος». Αλλά εγώ διαφωνώ εν μέρει! Θα έλεγα πως: «Δέ φοβάμαι τίποτα. Ελπίζω πολλά! Είμαι λέφτερος». Γιατί είμαι αυτός που είμαι πραγματικά. Και έχω μάθει πρώτα να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και με τους άλλους. Κι αυτό μου δίνει αισιοδοξία από μόνο του. Γιατί ελπίζω, πρώτα σε αυτό που θα μπορέσω να καταφέρω μονάχος μου.
(σύντομα και το υπόλοιπο κείμενο από την πορεία της ίδιας ημέρας)
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:
Η παρούσα εγγραφή όταν πρωτοδημοσιεύτηκε στο facebook δημιούργησε αντιδράσεις. Γιατί παρουσίαζα τα γεγονότα όπως ακριβώς συνέβησαν και φυσικά ήταν η πρώτη φορά που καταγράφτηκε μια μαρτυρία δίχως να εκφέρει το μίσος προς την αστυνομία. Δεν αφαίρεσα τίποτα, εκτός από το περιστατικό μιας κοπέλας που λιποθύμησε στην μέση της Σταδίου όταν έσκασε δίπλα της μια κροτίδα και ενός νέου (ένας εκ των 16 συλληφθέντων) ο οποίος είχε μεθύσει και όντας γυμνός από την μέση και πάνω μπήκε στο σιντριβάνι. Παρά ταύτα, όπως συμβαίνει με κάθε παρατηρητή που καταγράφει μια μαρτυρία όπως ακριβώς την είδε, δίχως προσθήκες και υπερβολές, δίχως προκαταλήψεις και λάσπες, δέχθηκα αρνητικά σχόλια ότι τάχα η αφήγησή μου έδειχνε επιείκεια προς την πλευρά της αστυνομίας και όχι προς τους πολίτες που διαμαρτυρήθηκαν ειρηνικά. Επίσης άκουσα σχόλια πως η αφήγησή μου μοιάζει με αφήγηση ενός παιδιού πρώτων τάξεων του δημοτικού.
Χαίρομαι όταν συναντώ άτομα που από την μία ενδιαφέρονται για κοινωνικοπολιτικά θέματα στα σοβαρά και από την άλλη, ενώ συγκαταλέγονται ανάμεσα στους μάρτυρες που σύρθηκαν μέχρι τη Γ.Α.Δ.Α. υστερούν σε βασικές γνώσεις. Η διαμαρτυρία το βράδυ της Τετάρτης στο Σύνταγμα αν και δεν είχε καμία αντίδραση βιαιότητας (δηλ. πέτρες, μολότωφ κ.λ.) είχε αντιδράσεις λεκτικής βίας (ύβρεις προς την αστυνομία), οι οποίες συγκαταλέγονται μεν στην βία αλλά στην χώρα μας έχουν γίνει σύνηθες φαινόμενο. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος η διαμαρτυρία δεν ήταν απόλυτα ειρηνική, μιας και υπήρξαν πολλές άλλες διαμαρτυρίες στο παρελθόν, στις οποίες απουσίαζε παντελώς ακόμη και η λεκτική βία (π.χ. λαϊκές συγκεντρώσεις μετά την 5/5/10).
Η Χάννα Άρεντ είχε εξηγήσει εκτενώς το θέμα της βίας, λέγοντας μεταξύ άλλων πως καμία κυβέρνηση όσο δικτατορική κι αν είναι, δεν βασίζεται αποκλειστικά στα μέσα της βίας. Δίνοντας το παράδειγμα του ολοκληρωτικού καθεστώτος, εξηγεί ότι η βάση της ισχύος αυτού, είναι η μυστική αστυνομία και το δίκτυο των πληροφοριοδοτών. Η υπεροχή της δύναμης έναντι της βίας θα κινδύνευε μονάχα αν είχαμε στρατιώτες-ρομπότ, όπου θα εξαλειφόταν εντελώς ο ανθρώπινος παράγοντας αυτών. Στις εσωτερικές υποθέσεις η βία είναι η τελευταία διέξοδος της δύναμης, γιατί όπως εξηγεί η Άρεντ, αφορά μεμονωμένα άτομα τα οποία, τρόπον τινά, αρνούνται να υποκύψουν στη συναίνεση της κοινωνίας. Η διαμαρτυρία της 23/2/11 ήταν ένα είδος εκτόνωσης.
Μερικά συνθήματα, αν δεν συνοδεύονται και από ενημέρωση του κόσμου δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα. Τι θα πει για παράδειγμα «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή»; Καταστροφή; Βανδαλισμός; Ξέσπασμα; Οργή; Η αστυνομία περίμενε μέχρι την διάλυση -η οποία όμως αργούσε. Πολλά άτομα έφυγαν. Και περαστικοί, καθώς περνούσαν για να επιβιβαστούν στο ΜΕΤΡΟ, μας έλεγαν τις απόψεις τους. Ελάχιστα άτομα όμως αντάλλαξαν απόψεις με περαστικούς. Ζήτημα να ήμασταν 3-4. Οι περισσότεροι ήταν απορροφημένοι κραυγάζοντας συνθήματα κατά της αστυνομίας και κατά της κυβέρνησης.
Ο τρόπος διατύπωσης του κειμένου, που έφερε και την αντίδραση στο facebook, είναι καθαρά αφηγηματικός. Δεν πρόσθεσα καμία κρίση δική μου για τον απλούστερο λόγο επειδή θα έχανε την αξιοπιστία του. Αυτή η αξιοποιστία της ενημέρωσης δεν συναντάτε συνήθως στα άρθρα των εφημερίδων. Γιατί δεν υπάρχει, για παράδειγμα, απόλυτα αντικειμενική εφημερίδα; Γιατί, ο κάθε αναγνώστης θέλει να διαβάσει σε αυτήν εκτός από την είδηση και την προσωπική γνώμη του δημοσιογράφου ή της εφημερίδας. Όταν αυτή η γνώμη είναι σύμφωνη με την άποψη του αναγνώστη η είδηση λέμε ότι αποκτά σάλτσες. Όταν η γνώμη είναι αντίθετη με την άποψη του αναγνώστη λέμε ότι η είδηση αποκτά την μορφή λάσπης. Στην πραγματικότητα και οι δύο μορφές ενημέρωσης είναι εξίσου επικίνδυνες, γιατί ενώ δεν έχουμε ολοκληρωμένη γνώμη και άποψη ταυτιζόμαστε με τη γνώμη και την άποψη του άλλου. Έτσι, η κάθε εφημερίδα στοχεύει στο δικό της αναγνωστικό κοινό. Κι αν δεν έχει, κοιτά να πάρει αναγνώστες είτε άλλης εφημερίδας με την οποία συμπλέει είτε βάσει του πολιτικού χώρου και του εύρους αυτού που θα επιδιώξει. Επομένως, το κείμενο το απογύμνωσα από συναισθηματισμούς και το διατύπωσα με λεπτομέρειες τόσες, όσες χρειάζονταν για δοθεί η είδηση αντικειμενικά.
Η αστυνομία με τις διμοιρίες της, έμεινε μέχρι το βράδυ για μια μικρή ομάδα πολιτών, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που κάνει την παρουσία της στη διασταύρωση Θεμιστοκλέους και Ακαδημίας ανεξαρτήτου αν υπάρχει ή δεν υπάρχει διαδήλωση. Η εντολή άλλωστε σε ημέρες πορείας είναι όσο υπάρχει έστω και μια ομάδα διαδηλωτών να παραμένει εκεί.
Παρότι η νομοθεσία απαγορεύει την εξύβριση του σώματος, ο νόμος αυτός δεν εφαρμόζεται σε πορείες και διαμαρτυρίες και ο λόγος είναι προφανής: Θα έπρεπε να συλληφθούν χιλιάδες! Η κίνηση από την μία των ΜΑΤ να εκδιωχθούν οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες από την πλατεία σε συνδυασμό με την κίνηση των πολιτών να σταθούν στην είσοδο του ξενοδοχείου «King George», ήταν αυτό που έδωσε στην αστυνομία την δυνατότητα να προβεί σε συλλήψεις. Το θεωρώ διόλου απίθανο οι ίδιοι οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου να το ζήτησαν, μιας και με το που φθάσαμε εκεί, το ξενοδοχείο κατέβασε ρολά και αμπαρώθηκε.
Για να κλείσω, συνθήματα όπως «Μπάτσοι, Γουρούνια, δολοφόνοι», έχουν καταντήσει κλισέ. Η πλειοψηφία του κόσμου έχει κουραστεί από την μία με τον ξύλινο λόγο των πολιτικών και από την άλλη με τις ύβρεις των διαδηλωτών. Ως αποτέλεσμα, δεν δίνει σημασία. Για αυτό θα πρέπει αντί να βρίζουμε την αστυνομία, το κράτος, τις κυβερνήσεις, αντί να σπάμε ιδιωτικές και δημόσιες περιουσίες, να επενδύσουμε περισσότερα στο διάλογο τόσο με τους αστυνομικούς όσο και με τους απλούς πολίτες. Αυτό έγινε στην διαδήλωση της 23/2/11. Μπορεί να έχει ξαναγίνει. Και σίγουρα θα ξαναγίνει. Ας εκμεταλλευτούμε αυτές τις ευκαιρίες και ας δείξουμε τι πραγματικά σημαίνει ειρηνική διαδήλωση. Ας δείξουμε ότι δεν μας χωρίζει τίποτα εμάς τους πολίτες από τους ανθρώπους που δουλεύουν στα σώματα ασφαλείας. Γιατί κι αυτοί πολίτες λέγονται. Μονάχα έτσι θα μπορέσουμε να φέρουμε την αλλαγή που επιζητούμε. Ειδάλλως, η βία θα φέρνει βία και οι μειοψηφίες των αντιδρούντων θα μένουν ασήμαντες μειοψηφίες της μάζας.
ΓΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ:
«Mια πρώτη μαρτυρία για τις 23 Φλεβάρη-Κατι καινούργιο γεννιέται».
nespa
RSS: 
